Unutamadığın bir platonik aşkın hâlâ var mı?

Vardı, aslında belki de hiç bitmedi; çünkü kavuşulmayan şeyler asla yaşlanmıyor, insanın içinde hep en taze, en kırılgan haliyle donup kalıyor. Bir kütüphanenin pencere kenarında, ikindi güneşinin saçlarının arasına sarı yaldızlar gibi döküldüğü o sessiz masada tanımıştım onu. Aylarca aynı havayı soluduk, aynı tahta masanın iki ucunda oturduk ama aramızdaki mesafe sanki koca bir okyanustu; tek bir kelime etmeye cesaretim yetmedi, çünkü sesimin o kusursuz büyüyü bozmasından, o anı gerçek dünyanın sıradanlığına düşürmekten ölesiye korktum.

Her gün sayfaları çevirirken göz ucuyla onun ellerini, dalgın dalgın dışarıyı izleyişini, sayfayı çevirirken dudağının kenarında beliren o hafif tebessümü ezberledim. Onun bundan hiç haberi olmadı; ben onun hiç bilmediği bir şarkı gibiydim, arka planda usulca çalan ama adı asla sorulmayan bir melodi. Yağmurlu bir sonbahar günü masasını toplayıp kabanını giydi ve kapıdan çıkıp gitti; arkasında sadece bir fincan soğumuş kahve kokusu ve benim içimde hiçbir zaman tamamlanamayacak koca bir boşluk bıraktı. Yıllar geçti, hayat aktı, mevsimler değişti ama ne zaman o kokuya benzer bir rüzgâr esse ya da benzer bir yağmur cama vursa, içimin en derin, en saklı köşesinde o eski yara sızlar. Dokunamadığın, sesini bile tam duyamadığın birini bir ömür boyu kalbinde taşımak; dünyanın en ağır ama aynı zamanda en saf, en dokunaklı ibadetidir belki de. Bazı aşklar yaşanmak için değil, insanın içinde bir ömür boyu sessizce kanamak için vardır.

O sonbahar gününden sonra o masayı hiç boş bırakmadım; her ikindi vakti, kapı her açıldığında içeri giren rüzgârın ardında onun silüetini aradım durdum. Günler haftalara, haftalar aylara döndü ama ne gelen oldu ne de o tahta masaya bir daha onun gibi bir narinlik kondu. İçimdeki sessiz kırgınlıkla, "Beni hiç görmedi, bu şehirden öylece çekip gitti işte" diyerek kendimi avutmaya, gururumun arkasına saklanmaya çalıştım; ta ki o acı gerçeği bir kütüphane görevlisinin tesadüfen dökülen iki kelimesinden duyana kadar. O gün kütüphaneden çıktığı yağmurlu akşam, henüz evine varamadan bir kavşakta meydana gelen feci bir trafik kazasında hayatını kaybetmiş meğer. O son gidiş, bir veda bile değilmiş; kaderin acımasız bir şakasıyla yarım bırakılmış bir hayatın son adımıymış. Masadaki soğuyan kahve bir terk edilişin değil, geri dönüşü olmayan bir yolculuğun hatırasıymış.

Bunu öğrendiğim gün dizlerimin bağı çözüldü, göğsümün ortasına öyle ağır bir taş oturdu ki nefes alamadım. Ben aylarca "neden gelmedi" diye kendimi kemirirken, o çoktan toprağın soğuk sessizliğine sarılmıştı. Keşke o gün o masadan kalkıp tek bir kelime etseydim, keşke adını bilseydim, keşke sesimin onun dünyasında küçücük bir yankısı olsaydı... Şimdi geriye kalan tek şey; hiç başlamadan biten, mezarı bile olmayan hayali bir aşkın, her yağmurda daha da yakan o kahredici pişmanlığı.