Efendi erkekler gençken neden sevilmez, ileride değerleri anlaşılır mı?

Kadın 20’li yaşlarında, biyolojik olarak en verimli ve çekici olduğu dönemde, yüksek risk alan, kuralları yıkan, öngörülemez (serseri) erkeklere çekilir.

Bu dönemde kadının beyni heyecan (dopamin) odaklı çalışır. Efendi erkek bu dönemde "korumacı ve sadık" özelliklere sahip olsa da, kadının aradığı ham ve vahşi enerjiyi (cinsel çekimi) veremediği için sıkıcı bulunur.

Kadın 30’lu yaşlara yaklaştığında biyolojik saatinin daraldığını, güzelliğinin zirve noktasından uzaklaştığını ve serseri erkeklerin kendisine sadece zarar verdiğini fark eder.

İşte bu an, beynin "heyecan" modundan "hayatta kalma ve konfor" moduna geçtiği andır. Efendi erkek, işte tam bu kırılmada bir "kurtarıcı" olarak radara girer.

Bir kadın, gençliğindeki o serseri erkek için uykusuz kalmış, ağlamış, onun peşinden koşmuş ve ona karşı koşulsuz bir tutku beslemiştir. Erkek ona kötü davransa bile kadının gözündeki değeri düşmemiştir.

Evlenmek için efendi erkeği seçtiğinde ise durum farklıdır. Kadın efendi erkeğe karşı sırılsıklam bir tutku duymaz. Hatta aşık falan da değildir. Diyenlere inanmayın; palavra. Ona duyduğu his daha çok saygı, minnet ve takdirdir. Erkek şöyle düşünür: "Beni seviyor, bana sadık."

Oysa kadının sevdiği şey erkeğin şahsı değil, erkeğin ona sunduğu güvenli hayattır. Erkek orada bir "birey" olarak değil, "iyi bir baba, iyi bir eş, evi geçindiren güvenilir bir figür" olarak sevilir. Bu da efendi erkeği ilk tercih değil, mantıklı bir en iyi seçenek (B planı) yapar.

Kadın geçmişteki serseri ilişkilerinde en coşkulu kavgalarını etmiş, en büyük acılarını çekmiş ve duygusal sermayesini (tutku potansiyesini) o masalarda tüketmiştir. Efendi erkeğin karşısına geldiğinde artık duygusal olarak yorgun, yıpranmış ve durulmuştur.
Efendi erkek, kadının hayatındaki en coşkulu, en enerjik dönemini değil; o fırtınalardan arta kalan, heyecanını kaybetmiş sakin dönemi, posası çıkmış dönemini teslim alır.
Serseri erkek kadının gençliğini ve coşkusunu yaşarken, efendi erkek onun olgunluğunu ve sakinliğini yaşar. Adaletsizlik hissini doğuran asıl şey bu duygusal dengesizliktir.

Özsaygısı olan bir erkek gençliğini, en heyecanlı, en arzulu, en ateşli yıllarını başkalarına sunmuş bir kadının 30 yaşından sonraki yara bandı ve rehabilitasyon merkezi olmaz. "Sonunda benim değerimi anladı" diye kendini kandırmaz. Kadın öyle bir gençlik yaşamayı tercih edebilir. O onun tercihidir. Bundan pişmanlık da duyabilir. Ama pişmanlık duyması senin onu tercih etmeni gerektirmez. Onun 30 yaşında sonra kriterlerlerini değişmesi ne kadar meşruysa senin de "Neden şimdi makbul oldum? Neden gençliğimin en güzel yıllarında değil de şimdi aklınıza geldim? " demen de o kadar meşrudur!

Sevgili efendi gençler! 40'ına merdiven dayamış bir abiniz olarak size tavsiyem şudur. Bir insanın size gelip “Ben artık akıllandım, macera değil huzur arıyorum” demesi, ambalajı süslenmiş kocaman bir hakarettir. Çünkü bu söylemin arkasındaki örtülü mesaj nettir: “Gençliğimi, arzumu ve en diri enerjimi riske atarak başkalarına harcadım. Yıprandım, yoruldum, hayal kırıklığına uğradım ve 'akıllandım'. Bu akıllanmanın neticesinde güvenli bir sığınak olarak seçtiğim enayi sensin.” Bu, bir insanın gururuna ve özsaygısına yapılan açık bir saldırıdır. Söylenmek istenen şey aslında şudur: Seni arzuladığım için değil, artık canımın yanmasından korktuğum için seçiyorum.”

Hiç kimse bir başkasının "son çaresi", "emniyet supabı" ya da gençlik hatalarının faturası değildir. Zamanında size o hesapsız heyecanı çok görenlerin, sıra güvenli bir liman aramaya geldiğinde kapınızı çalması sadece pişkinliktir. Buna geçit vermemek bir kompleks değil, doğrudan özsaygıdır.

Gençliğini serserilerle tüketmemiş bir kadın bulursanız (ki bu devirde çok zordur) evlenin. Bulamazsanız, başkasının tükettiği bir insanı eş olarak almak zorunda değilsiniz. Gerekirse bekar kalın; kendi krallığınızı kurun.

Unutmayın, siz de genç oldunuz. Sizin de duygularınız vardı. Siz de seçilmek; arzulanmak; birinin gençlik heyecanı, ilk tercihi, ilk isteği olmak isterdiniz. Siz de sevgilinizi kolunuza takıp konserlere gitmek; onunla bir film izlerken elele tutuşmak; en saf ve bagajsız halinizle hayaller kurmak isterdiniz. Size bunu çok görenlerin; hayatınızın en heyecanlı dönemlerinde sizi kenara koyanların, yorgunluk döneminde asla “güvenli liman” ı olmayın.

He, çok isterseniz sevgili olarak takılın; amiyane tabirle gönül eğlendirin ama asla evlenmeyin bu tiplerle. Hiç de öyle ayıp olduğunu düşünmeyin. 20'li yaşlarda serseri erkeklerle ne yaşadıysa, onlara neler sunduysa size de aynısını, üstelik evlilik gibi bir önşart olmadan sunacak kardeşim! Herkese şapır şupur size gelince mi yarabbi şükür!

Kusura bakmayın, bu devirde kimse kimsenin enayisi değil. Herkes ektiğini biçecek, kimse kusura bakmayacak! Gençlikte dağıtılan kredinin tahsilatı, efendi erkeğin nikâh masasında yapılamaz. Hani, o filmdeki gibi: “Geride bu kaldı, namussuz Bilo!” :)

Ama siz diyorsanız ki ben efendiliğimi bozmayacam; o zaman kibarca uzaklaşın ve bekarlığını tadını çıkarın. Onlar da kedileriyle yaşlansın.