Sevgilinin attığı her adımdan haberdar olmak normal mi?

Normal değil, düpedüz açık cezaevi gardiyanlığı ve ağır bir güvensizlik krizidir. İki insan sevgili oldu diye birbirine çipli takip cihazı takmış gibi "Neredesin, kiminlesin, kaçıncı adımı attın, nefes aldın mı?" modunda yaşamak aşk değil; kişinin kendi içindeki yetersizlik ve terk edilme korkusunu kontrol merakıyla bastırma çabasıdır. Birinin her saniyesini bilmek istemek karşı tarafa duyulan aşktan değil, ona zerre kadar güvenmemekten ve kendi kafandaki felaket senaryolarını susturamamaktan kaynaklanır. Gününün nasıl geçtiğini, önemli anlarını paylaşmak tatlı bir samimiyettir ama bunu zorunlu bir GPS raporuna dönüştürürsen o ilişki nefes alamaz, ilk fırsatta boğulur. İnsanların sevgilisinden bağımsız bir alanı, arkadaşı, tek başına kalabileceği yarım saati yoksa orada bir ortaklık değil, patolojik bir mülkiyet takıntısı vardır. Güven dediğin şey karşındakini odaya kilitleyip "bak aldatmıyor" demek değil; kapıyı açık bıraktığında da sana olan sadakatinden şüphe duymamaktır. Gerisi sadece karşı tarafı kaçırtacak bir paranoyadır.