Sen sevdiğin kıza ya da erkeğe şiir yazdın mı?

O zamanlar aşkın insanın başına büyük şeyler getirerek geldiğini sanırdım.

Filmlerde öyle olurdu. Birbirini ilk gördüğünde dünya yavaşlar, müzik başlar, etraftaki insanlar silinir giderdi. Ben de insanın âşık olduğunu anlaması için kalbinin biraz daha hızlı atması gerektiğine inanırdım.

Meğer insan kalbi o kadar gösterişli değilmiş.

Bir akşam, işten çıkıp eve yürüyordum. Hava kararmaya başlamıştı. Sokağın köşesindeki eski saatçinin dükkânı her zamanki gibi açıktı. Sahibi, yetmişini geçmiş, ince bıyıklı bir adamdı. Onu yıllardır aynı sandalyede otururken görürdüm.

Dükkânın camında onlarca saat vardı.

Bazıları çalışıyordu.

Bazıları durmuştu.

Hangisinin neden durduğunu hiçbir zaman sormadım.

O gün dükkânın önünden geçerken karşı kaldırımda bir kadın gördüm. Elinde küçük bir poşet vardı. Bir dükkândan çıkmış, karşıya geçmek için bekliyordu.

Sonra bana baktı.

Öyle uzun uzun değil.

Bir insanın başka bir insana baktığı kadar.

Gülümsedi.

Ben de gülümsedim.

Sonra yürümeye devam etti.

Ben de yürümeye devam ettim.

Hayat, o anda hiçbir şey olmamış gibi davrandı.

Sokaktaki araba geçti. Saatçinin camındaki ışık yanmaya devam etti. Bir çocuk kaldırımda topunun peşinden koştu. Bir adam telefonla konuşarak yanımdan geçti.

Her şey normaldi.

Yalnız ben normal değildim.

Birkaç adım sonra durup arkama bakmak istedim.

Bakmadım.

İnsanın bazen gururla korkaklık arasındaki farkı anlaması zor oluyor.

Eve vardığımda onu hâlâ düşünüyordum.

Ertesi gün aynı sokaktan geçtim.

Sonraki gün de.

Onu bir daha görmedim.

Bir süre sonra saatçinin dükkânının önünden geçerken istemsizce cama bakmaya başladım. Saatlere değil, cama.

Belki onu görürüm diye.

Görmedim.

Aradan aylar geçti.

Bir gün yine aynı dükkânın önünde durdum. İçerideki yaşlı saatçi, elindeki küçük saati tamir ediyordu. Beni görünce başını kaldırdı.

“Birini mi bekliyorsun?” diye sordu.

“Yok,” dedim.

Gülümsedi.

“En çok bekleyenler öyle söyler.”

O gün eve giderken uzun süre bunu düşündüm.

Belki de haklıydı.

Ama beklediğim kişinin o kadın olduğundan emin değildim artık.

Belki beklediğim şey, o günkü birkaç saniyenin yeniden yaşanmasıydı.

Çünkü insan bazen bir insanı değil, o insanın kendisinde bıraktığı ihtimali özlüyor.

O karşılaşmadan sonra aşk hakkında çok şey öğrendiğimi söyleyemem.

Ama hayat hakkında bir şey öğrendim.

Her şeyin uzun sürmesi gerekmiyor.

Bazı insanlar hayatımıza yıllarca kalmak için giriyor.

Bazıları yalnızca geçip gidiyor.

Bazılarıysa bize, birkaç saniyenin bile unutulmayacak kadar büyük olabileceğini gösteriyor.

O gün bunu bilmiyordum.

Sadece eve gittim.

Masama oturdum.

Ve aklımdan geçenleri yazdım.

Çünkü söyleyemediğim bazı şeyleri yazabiliyordum.

O birkaç saniyeyi de.

Ne yerini, ne zamanını bildiğim...

Ama yıllar sonra bile hatırladığım o birkaç saniyeyi.

Sonra şiir kendiliğinden çıktı ortaya.




Ne yerini ne de zamanını bildi.
Saatler sen geçe durdu kalbim.
Yelkovanın akrebi geçmesi gibi beni geçtin.
Öylece bakakaldım.
Dur bile diyemedim.
Ama zaman dursun isterdim.
Tamda eski bir saatçinin önünden geçerken.
Gülüşün yansısa saatçinin camına.
Ve ben camın arkasında senin gamzeni öpsem.
Hergün geçtiğin sokağa bu kez farklı baksan.
Eski bir saatçi dükkanının camına denk gelse gözlerin.
Sende beni görsen.
Zamanı tamda şimdi tutabilsem keşke.
Ellerin gibi.
Kalbim yerinde zehir zemberek.
Bilsen keşke.
Belki saniyenin onda biri.
Bir göz rastlantısı.
O kadar işte.
Aklımı darmadağın ettiğin süre.
Ve gidişin.
Gözlerini alıp gidişin.
Beni benden alıp gidişin.
Toplasan hepsini 3 saniye...