6 yıllık ilişkim bittikten sonra bu kadar yıkılmış ve boşlukta hissetmek normal mi, nasıl atlatırım?

18 yaşımda bir kız ile tanışmıştım. Yıllarca iyisinde kötüsünde hep birlikteydik. Ben onun için her şeyi yapmaya çalıştım yanında olmaya çalıştım. Son 2 aydır biraz daha soğuk gibiydi. Telefonla aradığımda bile sürekli bir şeylerle uğraşıyordu. Benden çok arkadaşlarıyla takılıyordu sanki benden kaçıyor gibiydi ama ben sadece bekledim. Düzelmesini istedim içimden çünkü o ihtimali düşünmek bile istemiyordum. Dün bir mesaj attı artık olmadığını yürümediğini söyledi. Bazı detayları paylaşamıyorum. Sonrasında eşyalarını getirmemi istedi. Motora bindim tüm yol boyunca hıçkıra hıçkıra ağlayarak gittim. Eşyalarımı verdim. Karşısında dururken tutamadım kendimi yine ağladım. Bana sen iyi bir insansın kendini suçlama dedi. Sonra gitti elim ayağım boşaldı. 3 4 saat hiçbir yere gidemedim motorumun başında öylece durdum. Sonra akşam oldu ben bir parka gittim bi 4 5 saat de orada öylece donakaldım. Şimdi evdeyim hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden. Biliyorum çok daha farklı çok daha büyük dertler var bu hayatta ama bu bana ağır geldi. En son o mesajdan önce dün sabah yemek yedim. Yemek yiyemiyorum ölü gibi duruyorum sadece. Dertleşmeye çok ihtiyacım var. Benim için sadece o gitmedi ileride düşündüğüm onunla birlikte kuracağımız aile hayali de koptu gitti. İçim parçalanıyor kafamı durduramıyorum canım yanıyor ellerim titriyor. Neden hep bizim gibi iyi insanların hayatı böyle kararıyor anlam veremiyorum. Her şeyimi vermem mi hataydı? Onu bu kadar çok sevmem mi hataydı? Ailemden sonra ilk önceliğimdi. Onunla olmak için koşuyordum hep. Ona sarılınca sanki uçuyor gibiydim. Ellerini tuttuğumda içim serinliyordu. Adeta kendimden bir parça gibiydi. Kendimden çok onu düşünürdüm. Yemezdim biriktirirdim içmez biriktirirdim dışarı çıkardık zaman geçirirdik. Ben daha önce kimseyi bu kadar çok sevmedim. Şimdi içimde kocaman bir boşluk var. Hayatım yıkılmış gibi hissediyorum. Kurduğum tüm hayaller geçirdiğim tüm zamanlar gözümün önünden akıyor. Yapamıyorum. Düşünmeden duramıyorum. Yıpranıyorum. Yüzünü son kez eşyalarını verdiğimde görmüş olmam beni kahrediyor. Bugüne kadar kimseye ailem dahil gardımı düşürmeyen her şeyi içimde yaşayan ben bir tek ona açılabiliyordum. Şimdi tek limanım yok oldu. Yorumlarınızı iletirseniz çok sevinirim. Kimseyle konuşamadığım bu durumu en azından sizinle paylaşmak istedim. Dertleşmeye çok ihtiyacım var.