Neden evlenmeden her şey toz pembe geliyordu?

Çünküm pembe panjurlu evde yaşaycağını, mutlu mesut huzurlu olacağını hayal ediyorsun. Parmak şıklattığında her istediğin hokus pokuslanacak sanıyorsun. Eşin elini sıcak sudan soğuk suya sokturmaz sanıyorsun. Gençken hiçbir sorumluluk almamışken bir anda evin tüm sorumluluğu sırtına binince afallıyosun. Nevae canım bunda altı üstü ev temizlemek dediğin şey yük gelmeye başlıyor. Bekarken anne babanın doldurduğu dolap her hafta dolması gerektiğini kavradığında anne babanın kıymetini farkeder oluyosun. Her akşam annenin önüne koyduğu yemeği hazırlamak için saatlerini harcayınca darlanmaya başlıyorsun. Geceleri sosualde kaydır yaptığın saatler elinden çalındığını farkediyosun. Saçını taramaya fırsat bulamadığında içinden çığlık atmak geliyor. Annenin temizlediği banyoya günde üç defa duş alıyorum diye böbürlenirken, heryerş kireç bağlamış banyoya duşa girmek gelmiyor içinden. Kocan yardım etmiyorsa öfkem çığ gibi katlanıyor. Ev kirası geldi kıyafe alınacak doğalgaz elektrik su telefon faturaları derken taksitlere yetişmeye çalışır hale geliyorsun. Günde bir saati ayna karşısında boyanarak geçirdiğin zamanlara özler hale geliyosun. Sabah apar topar uyanıp yatağı bile toplamadan ayy ile geciktim deyip pörtlemiş gözlerle evden çıkmaya çalışıyorsun. Gece oluyor kocanın istekleri bitmiyor. Misafir ağırla onu mutlu et bunu mutlu et derken kendinden geçiyorsun. Kocan karnına sopayı koyup seni kendi haline bıraktığını gördüğünde de çıldırıp arıza çıkarıyorsun. MK böyle evliliğin sevginin deyip arızaya bağlıyosun. Haklısın çünkü sevgiyi evliliği hiç böyle hayal etmemiştin niye. Çünkü hayatın gerçekliğinden kopuk yaşadın. Sosualde kaydırdığun hayatlara özendim. Sokakta gördüğün rujlu kızlara imrendim. Ailende hiç demedi kızım aklını başına al hayaller farklı hayatlar acı demedi 😂😅 ahh şimdi böyle elekten düşmüşe dönüyorsunuz. Yavv anlamıyorum yumurta kırmayı bilmeyen ben evlenecek diye tutturup. Lan sen daha kendi karnını doyuranıyon karıyı mı mutlu edecen deyyus. Bu memlekette kızlar sosualde kaydırdıpı, erkekleri de anaları pofpofladığı erkek gibi yetiştirmesi sürece daha çoook bıkarsınız evlilikten. Vesselam :)

Çünkü evlenmeden önce çoğu zaman insanı değil, ihtimali seviyoruz. Umut var, merak var, özlem var. Birbirinin en güzel taraflarını görüyorsun; eksikleri ise “zamanla düzelir” diye yorumluyorsun. Evlilikle birlikte romantik hayal, günlük hayatın içine giriyor: para, sorumluluk, aileler, beklentiler, alışkanlıklar, kıskançlıklar, kırgınlıklar… Ve insanın sadece sevdiğin taraflarını değil, zor taraflarını da görmeye başlıyorsun. Saf başlayan bir şeyin kirlenmesi, başlangıcın sahte olduğu anlamına gelmez.
Bir insan seni gerçekten sevmiş olabilir. Sen de onu gerçekten sevmiş olabilirsin. Ama sevgi tek başına; saygıyı, sadakati, iletişimi, olgunluğu ve zor zamanlarda birbirinin yanında durmayı garanti etmiyor. Ayrılığa gelindiğinde ise insanlar çoğu zaman artık sevgiden değil, yaradan konuşuyor.
“Beni nasıl böyle yaptı?”
“Ben ona bunları yapmazdım.”
“Demek ki hiç sevmemiş.”
“Bunca yıl boşa gitmiş.”
Ve sevginin yerini öfke, kırgınlık, gurur ve intikam duygusu alabiliyor. O yüzden başlangıçtaki iki temiz insanla, ayrılıktaki iki düşman insan aynı kişiler olunca insan ister istemez.“Biz nasıl buraya geldik?” diye soruyor. Her güzel başlangıç güzel bir sonu garanti etmez; fakat kötü bir son, güzel başlangıcı da yalan yapmaz.
Bazen iki insan birbirini gerçekten sever ama birbirlerine iyi gelmeyi beceremez. Bazen biri değişir, diğeri değişmez. Bazen biriken küçük kırgınlıklar yıllar sonra koca bir duvara dönüşür.
Ve insanın en çok canını yakan şey de belki boşanmak değil;
bir zamanlar “ömrüm” dediği insanın, bir gün “karşı taraf” haline gelmesidir.

Çünkü duyguyla bakmak köreltir insanı, kusurlarını görmezsin kafanda öyle bir yer edinirki ondan iyisi yokmuş gibi ama başta kalbi geride bırakıp akıl ile bakınca asıl gerçekleri görür insan. Bu kötü bir şey değil ama hayat duygusal olmak için acımasız