Mantığınıza göre yanlış ama kalbinize göre doğru olan bir ilişkiyi yaşar mıydınız?

Neden insan mantığına bu kadar güvenir anlamıyorum. Mantığımın doğru söylediği ne belli. Bir zamanlar uçmak da mantıksız ve imkansız görünüyordu. Onun bilgisi sende yoksa sana mantıksız gelir. Çoğu zaman bilgi eksikliğinden sana her şey mantıksız gelir. Oysa onun bilgisini ve çözümünü bilirsen artık sana mantıklı gelmeye başlar. Bana bir şey mantıksız geliyorsa o şeyin mantıksız olduğu anlamına gelmez. Belki bir çözümü vardır, yeterince istersen çözümünü bulmaya çalışırsın. Bir zamanlar devasa cisimlerin uçması da mantıksız görünüyordu ama şimdi uçmayı bırak sesten bile hızlı gidiyorlar. Eğer bütün insanlar mantıksız deyip kestirip atsaydı şu an teknoloji diye bir şey olamazdı. Ne uçak olurdu, ne araba olurdu, ne elektrik olurdu, ne ışık olurdu, hiçbir şey olmazdı. Halen mum yakıp otururduk. Yani eğer kalbimde o şeyi istiyorsam ve mantığım bana imkansız diyorsa ben mantığımı ikna edecek bir çözüm ararım, mantığım imkansız diyor o zaman imkansızdır deyip kestirip atmam. Belki zihnimde o çözümün bilgisi yoktur, belki mantığım yanılıyordur derim, çözüm ararım. Mantığıma kulak veririm ama sadece mantığıma göre karar vermem.
Kalp sana hedefi gösterir, mantık ise o hedefe ulaşacak yolu sana gösterir. Hedef orada ama yol yok, gerçekten var mı yok mu? Önce buna bakarım. Mantığım yok dedi, o zaman yoktur salla gitsin demem. Kalp sana ağaçtaki meyveyi gösterir, git onu al der. Mantık ise oraya ulaşmanın bir yolu olup olmadığını gösterir. Ha benim mantığım bana o meyveye ulaşamazsın diyebilir, ağaç büyüktür, tırmanmanın bir yolu yok gibi görünür ama gerçekten öyle mi değil mi, gerçekten mantığım doğru mu söylüyor? Bir yolu yok mu? Bunu çözüm aramadan bilemem. Belki çözümü bulur merdiveni icat ederim ve merdivene çıkar meyveyi alırım, belki o çözümü bulamam, zihin gücüm buna yetmez, belki gerçekten bir yolu yoktur bilemem ama kestirip atmam, bir yolunu ararım.
Kalbim mümkün diyor, mantığım imkansız diyor. Önce mantığımın neden imkansız dediğine bakarım, kafamda bir model kurarım, zihnimde bütün yolları o model üzerinde denerim, şöyle olursa sonuç ne olur, böyle olursa sonuç ne olur. Kalbim mümkün dediği sürece mantığımı ikna edecek çözümü ararım, bulurum veya bulmam o kadarını bilemem ama mantığımı ikna edecek bir çözüm yolu var mı diye elimden gelen emeği gösteririm. Bazı imkansızlıkların çözümü ise zamandır, bir tohuma yeterli zamanı vermezsen ağaç olamaz. Bu tohumun ağaç olması mantıksız deyip sulamayı bırakırsan gerçekten ağaç olamaz. Elimden gelen her şeyi denedikten sonra gerçekten bir şey bulamıyorsam zaten kalbim de bunu görüp istemekten vazgeçer diye düşünüyorum, kalp sadece bir yolu olabilir, var mı yok mu bak diyor, o yolu aramanı istiyor, denemeni istiyor. Öteki türlü kalbinde ukde kalır

Merhaba,
Mantığıma göre yanlış ise yanlıştır. Kalbimi dinlediğim için pişmanım! 😅

Çok acıttı kendini! 😅