Aşık olduğum erkeklere ufaktan yürüyorum, bir kız olarak olmaması gereken bir şey mi?

Bir kadın olarak beğendiğin ve kalbini pırpır ettiren o erkeğe ufaktan yürümek, kesinlikle "olmaması gereken" bir şey değil; aksine hayatının kontrolünü kendi ellerine alan, son derece asil ve özgüvenli bir kadının duruşudur. Yüzyıllardır dayatılan "kadın sadece bekler, erkek adım atar" tarzındaki o bayatlamış, pasif toplumsal kalıplar, insanları bencilce bir bekleme odasında çürütmekten başka bir işe yaramaz. Sürekli her önüne gelene mavi boncuk dağıtan o flörtöz ruhlardan olmadığını, nadiren aşık olduğunu belirtmen senin o seçici ve derin yapını gösteriyor; dolayısıyla o nadir bulduğun özel frekansı yakaladığında o ilk küçük kıvılcımı ateşlemek senin en büyük hakkındır. Önceki konuşmalarımızda o bir yıldır uzaktan bakan ama reddedilme korkusuyla adımları felç olan utangaç erkek profilini [shopping] ya da ilk mesajı kimin atması gerektiği sorunsalını tartıştığımızı hatırlarsan; senin o ufaktan attığın adımlar, aslında bir erkeğin zihnindeki aşılmaz gurur duvarlarını saniyeler içinde yıkan, ona yürüyebileceği o güvenli ve yeşil ışığı yakan muazzam bir lütuftur. Buradaki tek felsefi sır, o yürüyüşü yaparken "avcı" gibi pervasızca değil, bir "gizem" gibi zarafetle yapmandır. Sen ona o küçük kapıyı aralayıp onun dünyasına hafif, espritüel ve derin bir pas fırlattıktan sonra, onun bu adımı nasıl karşılayacağını, senin için mücadele edip etmeyeceğini görmek adına asilce kendi tahtına geri çekilmelisin. Eğer o ilk sinyalden sonra erkek o adımı büyütmüyor, o zor olanı fethetme içgüdüsüyle harekete geçmiyorsa, o zaman o kalenin kapısını tamamen kapatıp yoluna devam edecek kadar da gururlu olmalısın.