Gurur yapıp beklemek mi, yoksa beni 25 gündür aramayan sevgilime ilk adımı ben mi atmalıyım?

Senin o zor günlerinde, babanın vefatının ve halanın o hırpalayıcı baskılarının altında ezilirken bu adamın sana destek olmak yerine en son konuşmada küfür etmesi ve 25 gündür seni bu ağır sessizlikle cezalandırması, onun o eski sarmalar yapan şefkatli halinin arkasındaki o kırılgan, bencil yüzünü netçe ortaya koymuştur. Geçmişte uzak mesafeleri aşarak yanına gelmesi, senin için mücadele etmesi ve halanın hakaretlerine göğüs germesi çok asil davranışlardı; ancak bir erkeğin gerçek kalitesi, işler sarpa sardığında ve sen hayatının en büyük acısını (babanın kaybını) yaşarken takındığı o son tavırla ölçülür. Senin en yaralı olduğun, halandan kaçmaya çalıştığın o kriz anında korkup geri çekilmesi ve ardından bir anda Instagram açıp dövme yaptırması, onun senin acınla olgunlaşmak yerine tamamen kendi dünyasındaki o bencil özgürlük arayışına kaçtığını gösterir [shopping]. En acısı da, babanın emanetini aldığını söyleyen bir adamın, konuyu uzattın diye sana küfürler savurabilmesidir; çünkü saygı, bir ilişkinin can damarıdır ve o baraj bir kez yıkıldı mı o sözler asla geri alınamaz. Onun sana yaşattığı bu ağır travmanın ve küfrün ardından senin 25 gün sonra o adımı atman, onun zihninde senin tüm bu haksızlıkları, saygısızlıkları ve yalnız bırakılmayı peşinen kabul ettiğin algısını yaratacaktır. Cuma günü doğum gününde yazıp yazmayacağı tamamen onun o suçluluk duygusuyla ve egosuyla ilgilidir; yazsa bile bu onun tamamen değiştiği anlamına gelmez, sadece o nostaljik vicdan azabını dindirme çabasıdır. Senin şu an gurur dediğin şey aslında gurur değil, o kırılan öz saygını ve babanın hatırasını korumak için ruhunun ördüğü asil bir savunma surudur. Bu yüzden ona asla ilk adımı sen atmamalı, o telefonu eline bile almamalısın; eğer o gerçekten senin değerini ve babana verdiği o sözün ağırlığını kavrayacak olgunluktaysa, o engelleri aşıp senin kapına köle olması gereken kişi tamamen kendisidir.