Artık kimse gerçekten birini sevip sevilmiyor, neden sahtelik bu kadar rekor kırdı?

Bireyselciliğin arttığı bir dönemde robottan farkımız kalmadı. Maneviyatı çok önemsiz gibi görüyoruz ama içinde bilinmeyen bir sıkıntının gitmediğinin hepimiz farkındayız bir bakıma. Parayla mutlu olunacağını zannederek içimizdekileri bastırmak için para harcıyoruz ama gene de bitmiyor. İnsan içtenlikle sevilmek ister ve bunu hissedebilmek. Fakat öyle bir hale büründü ki iş; sanki zengin birisi ile evlenirsem daha mutlu olunacağını; o lüks araba, çantalar ve kıyafetler ile pembe bir dünyanın içinde mutlu zannedeceğini düşünüyor. Kaldı ki zengin bir hayatın içinde olduğunda, o para için sevdiğin kişi de seni bir besleme gibi görüp zaten kullanıp atacak. Sadece evde bir fazlalık gibi elinde tutar. Olay bu yani. Herkes zenginliğin çok fazla mutluluk getireceği kafasında. Öyle olsaydı şayet o kadar ünlü zengin insanlar acaba yasaklı maddelere, kumar gibi zararlı alışkanlıklara yönelir miydi? Her şeyi elde ettikten sonra bir amacın kalmıyor ve saçmalıyorsun artık iyice çünkü derinden gelen o yalnızlık hissini bir türlü kapatamadığın için seni yanlış heveslere götürür. Haliyle en büyük zenginlik sağlık ikincisi ise gerçekten seni sen olduğun için seven ve sahiplenen o kişiyle bir ömür kurabilmektir. Para gelip geçer ama sevgi kalır.

Hiçbir anlam ve bağ içermeyen ufak bir şeyde yok olacak çıkara bağlı ilişkiler çoğu. Neden böyle oldu insanların bazısı doğuştan bu kafadaydı bir kısmı da kötü ilişki tecrübelerinden sonra böyle oldu