Birini gerçekten sevdiğin hâlde ondan vazgeçmek mi daha zor, yoksa sevgin bitmeden gitmenin gerektiğini kabul etmek mi?

Ben bu soruya varsayımla değil, yaşadıklarımla cevap verebilirim.

Bence en zoru, sevgin bitmediği hâlde gitmen gerektiğini kabul etmektir. Çünkü vazgeçmek bazen bir karardır; ama kabullenmek, insanın ömrüne yayılan sessiz bir imtihandır.

Hayat bana şunu öğretti: Gerçek sevgi her zaman kavuşmak değildir. Bazen sevmeye devam ettiğin hâlde, o sevgiyi kalbinde bir emanet gibi taşımaktır. İnsan yoluna devam eder, nefes alır, güler... Ama bazı sevgiler, kalbin en sessiz köşesinde hep yaşamaya devam eder.

Ben sevginin kolay bittiğine hiçbir zaman inanmadım. Bazı insanlar gider ama gönülden çıkmaz. O yüzden bana göre asıl cesaret, unutmak değil; o sevgiye vefayı bozmadan yaşamayı başarabilmektir.

@MuzipFilozof'un son sözü: Bazı vedalar sevgiyi bitirmez; sadece ona dokunabileceğin mesafeyi değiştirir. Vefa ise, mesafeler değişse de kalbin yerini değiştirmemesidir.