Birini çok sevdiğiniz halde gururunuzdan dolayı hayatınızdan çıkardınız mı?

Açık konuşmak gerekirse, buna içi boş bir gurur değil de özsaygı diyelim. Biri hayatımdaysa yeri başımın üstündedir ama değerimi eksiltmeye, çizgilerimi zorlamaya başladıysa orada hiç durmam. Çok sevmiş olmam, kendimi harcatacağım anlamına gelmiyor. Bazen insan canı yana yana kapıyı gösterir, arkasından da kilidi çift turlar. Kalbim sızlar mı? Sızlar tabii, insanız sonuçta. Ama dik duruşumdan ödün vermektense o sızıyı paşa paşa çekerim. Saygının bittiği yerde sevginin uzatmaları oynanmaz, noktayı koyar geçerim.

Bazen insan birini gerçekten çok sevdiği halde ilişkiyi bitirmek zorunda kalabiliyor. Sevgi devam ederken saygının, güvenin veya huzurun bitmesi mümkün ve böyle durumlarda sadece seviyorum diye kalmak insanı daha fazla yıpratabiliyor. Özellikle sürekli kırıldığın, değersiz hissettiğin veya kendi sınırlarından vazgeçmek zorunda kaldığın bir ilişkide ayrılmak gurur yapmak değil, kendini korumak olabilir. Bence en zor tarafı da insanın “Acaba biraz daha sabretseydim düzelir miydi?” diye kendini sorgulaması. Ama bazen sevgi yetmiyor ve iki insanın birlikte kalabilmesi için sevginin yanında güven, saygı ve karşılıklı çaba da gerekiyor. Birini severek hayatından çıkarmak, onu hiç sevmediğin anlamına gelmez; bazen tam tersine, kendini kaybetmemek için verilen en zor karardır.

Oldu tabi canım bazı şeyleri kendime yediremem mesele gururda değil zaten kendine olan saygını kaybetmemek

Maalesef evet. 3 buçuk yılın üstüne benden başka 2 sevgilisi daha olduğunu öğrenince seve seve ayrılmak zorunda kaldım..

Şöyle söyleyeyim gururum değil de mutlu olamayacağımı düşündüğüm için evet bir ilişkimi bitirdim seviyor muydum çok seviyordum

Gurudan değilde benimle olursa mutsuz olacaktı bensiz mutlu olsun diye yaptım

Evet. Mantığı. Kabul etsede ruhum kabul etmedi

Benim genelde gurur bahanem oluyo ya. d

Evet ama hataliyim

Zorunda bırakılmak?

Evet çok net