Aldatılan mı daha çok acı çeker yoksa pişman olan aldatan mı daha çok yanar?

Benim düşüncem şöyle söyleyeyim; aldatılanın canı o an bıçak gibi kesilir, eyvallah. Ama vicdanı olan ve gerçekten pişmanlık duyan aldatanın içindeki o sessiz yangın ömür boyu sönmez, insanı için için kemirir. Yaptığı hatanın bedelini de eninde sonunda mutlaka öder.
Yine de resmiyeti olmayan gayrimeşru ilişkilere fazla anlam yükleyip kendimizi hırpalamaya gerek yok. Evlilikle taçlanmayan, adı konmamış hiçbir bağın benim gözümde hükmü yoktur. Asıl mesele o kutsal çatı altındadır; evlilikte aldatmak da aldatılmak da bana göre en büyük vebali taşır. Sonuçta herkes kendi karakterinin ekmeğini yer, gerisi boş laf.

Aldatılan, yalnızca sevdiği insanı değil; ona inanırken kurduğu gerçeği de kaybeder. Pişman olan aldatan ise kaybettiği kişinin yanında, aynada gördüğü kendi yüzüyle de hesaplaşır. Biri başkasının açtığı yarayla, diğeri kendi yaktığı ateşle yanar.

Hangisinin daha çok acı çektiğini ölçemeyiz ama aralarında önemli bir fark vardır: Aldatılan ateşe itilmiştir, aldatan kibriti kendi çakmıştır. Sonradan elinin yanması onu masum yapmaz; pişmanlık değerlidir ama yangın tüpü değildir.