Aşktan yana kalbiniz kırılınca ne yapıyorsunuz?

​Hiçbir şey. Dürüst olalım, tam olarak hiçbir şey yapmıyoruz.​O ilk anın o aptalca sessizliği, göğsünün ortasına oturan o tuhaf ağırlıkla baş başa kalıyorsun. Ne dramatik sahneler, ne günlerce odalara kapanmalar, ne de "nerede yanlış yaptık" muhasebeleri... Artık o lüksümüz yok. Kendini bilen, kendi ayaklarının üzerinde sapasağlam duran bir kadın olarak biliyorsun ki bazı yaralar üstüne gittikçe değil, kendi haline bıraktıkça kabuk bağlar. Eee, ne oluyor sonra? Zamana bırakıyoruz. Başka bir çaresi var mı sanki? Olmuyor çünkü. Zorlamanın, yamalamaya çalışmanın, o kırık cam parçalarını tekrar bir araya getirip ellerini kanatmanın Hiçbir anlamı yok.​O yüzden masayı topluyoruz, tozunu alıyoruz ve yolumuza devam ediyoruz. Kahvemizi alıp cam kenarına geçmek, dışarıdaki hayatın akışını izlemek ve "Geçer, bu da geçer" demek kalıyor geriye. Hayat kimse için durmuyor, bizim için de durmayacak. Güçlü görünmek zorunda olduğumuzdan değil; gerçekten de o gücün, o sükûnetin artık kemiğimize işlemiş olmasından ötürü... Öyle sessizce, zarifçe ve arkaya dönüp bakmadan yürüyüp gidiyoruz.