Gönül yaralarımızı uyuşturacak narkoz etkisinde bir ilaç olsun ister miydiniz?

Acı çekmekten korkanlar için ne güzel olurdu. Hak da veriyorum; onları aslında anlıyorum. Sevmek, böylece onları ürkütmezdi.

Bana gelince, o konuda daha cesurum. Sonrasını hesap etmiyorum. Yaşadığım ve yaşattığım mutluluğu kâr sayıyorum. Bazen acı çekmeyi, mutluluğun bedeli olarak görüyorum. Sevince gözüm acıyı falan görmüyor.

Bir gün olur da o acıyı taşıyamazsam, belki ilacını düşünürüm. Gerçi onun da yan etkisi olurdu, değil mi?

İlk başta "Evet." derdim. Çünkü insan acı çekmek istemiyor. Sonra düşündüm... Gönül yarasını uyuşturan bir ilaç olsaydı, belki acımız dinerdi ama bizi biz yapan olgunluk da hiç doğmazdı.

Bazı yaralar kapanmak için değil, insanın kalbine yeni bir pencere açmak için gelir. Acı geçer ama öğrettiği şey kalır. O yüzden ben narkoz değil, sabır isterdim. Çünkü narkoz acıyı susturur; sabır ise acının neden geldiğini anlatır.

Uyustursan ne olur ki izi orada degilmi ipteki dugum gibi her dokundugunda hissetmeyecmiyiz