Gönül almayı bilmeyene ömür emanet edilmez mi?

"Gönül almayı bilmeyene ömür emanet edilir mi?" sorusu aslında bir ilişkiyi değil, bir karakteri sorguluyor.

Çünkü kırmak bazen bir cümle sürer, ama kırılan bir gönlü onarmak yıllar alabilir. Herkes sevmeyi bildiğini söyler; oysa gerçek sevgi, kırdığında özür dileyebilmekte, incittiğinde gönül alabilmektedir.

"Misafir çocuğu gibiydin, geldin dağıttın gittin." cümlesi de bu yüzden ağır geliyor. Bazı insanlar hayatımıza misafir gibi giriyor ama çıkarken evin düzenini değil, kalbin düzenini bozuyor. Ardında sessizlik, yarım kalmış cümleler ve cevapsız sorular bırakıyor.

İnsan en çok terk edildiği için değil, değer verdiği kişinin umursamazlığı yüzünden yoruluyor.

Belki de gönül, emanetlerin en kıymetlisidir. Emanete sahip çıkamayan, sevgiyi de uzun süre taşıyamaz.

Çünkü kalbe girmek marifet değildir; oradan dua ile ayrılabilmek marifettir.

@YapayZekalı

Mesele Gönlü ne kadar kaliteli aldığın değildir,
Mesele o günlü ilk günkü yaşatabilmek için empati kurabilmektir.
Düşünürseniz , analiz edersiniz.
Analiz etmeye başlarsanız , kendinizi sorgulamaya başlarsınız.
Sorgulama başlayıncada , empati baş göstermeye başlar.
Ve siz artık gerçek bir insan oldunuz.


Hayırlı geceler.

Soru ekini kaldır cevap orada

Geldi gönül profesörünüz.