Unutmak sizce gerçekten kolay mı, umursamaz ve vurdum duymaz olmanın bir sırrı var mı?

Unutmak… gerçekten kolay mı?

Bana sorarsanız, unutmak diye bir şey yok. Sadece insanın içine gömdüğü, üzerine hayatı örttüğü ama hiçbir zaman yok edemediği bir varlık var: hatıra.

17 yıl oldu.

Dile kolay. Takvimler değişti, mevsimler değişti, insanlar değişti… ama içimde bir şey hâlâ aynı yerde duruyor. Sanki zaman, herkes için akıyor da benim içimde bir köşede takılı kalıyor. Bir fotoğrafın rengi soluyor ama bakınca hâlâ o yüzü tanıyorsunuz ya… işte öyle.

Eşimi kaybettiğim günü hatırlamıyorum sanıyorlar bazen. Oysa ben o günü unutmamak için değil, her gün yeniden yaşamamak için kendimi zor tutuyorum.

Bir insanı kaybetmek, sadece yokluğuna alışmak değildir. Asıl zor olan, varlığının alışkanlıklarını silmektir. Bir sesin artık hiç gelmeyeceğini bilmek… bir kapının açılmayacağını bilmek… bir sabah kahvesinin artık iki kişilik olmayacağını kabullenmek…

İnsan buna “zamanla geçer” diyorlar.

Geçmiyor.

Sadece insan, acının etrafında yaşamayı öğreniyor. Onunla yürümeyi, onunla susmayı, onunla nefes almayı… Ama geçmek? Hayır. Geçen şey acı değil, sadece insanın dışarıya gösterdiği yüzü oluyor.

Bazen biri soruyor: “Hâlâ mı?”

Evet, hâlâ.

Çünkü sevgi bitince geriye boşluk kalmıyor, iz kalıyor. Ve bazı izler kapanmıyor. Kabuk bağlıyor ama altı hep aynı hassaslıkta kalıyor.

En tuhafı da şu: İnsan zamanla yalnızlığa alışıyor ama hatırlamaya alışamıyor. Bir şarkı, bir koku, bir sokak… hepsi bir anda insanı yıllar öncesine çekiyor. O an anlıyorsunuz; aslında geçmiş geride değil, sadece sessiz.

17 yıl geçti.

Ama ben hâlâ bazı geceler, sanki kapıdan içeri girecekmiş gibi seslere kulak veriyorum. Bu bir umut değil belki… daha çok bir alışkanlık. Ya da insanın sevdiğini “tamamen yok saymayı” reddetmesi.

Unutmak kolay mı?

Benim için değil.

Çünkü bazı insanlar unutulmaz. Sadece yaşamın içinde farklı bir yere taşınır. Ve o yer, ne kadar zaman geçerse geçsin, hep aynı sıcaklıkta kalır.

Belki de mesele unutmak değil…

Yaşamaya devam ederken, hatırlamayı bir yara değil de bir bağ olarak taşıyabilmektir.

kimse doğuştan umursamaz değil. Aynı yerden defalarca kırılınca artık beklentiye girmemeyi öğreniyorsun sadece. Dışarıdan "vurdumduymaz" gibi görünen birçok kişi aslında bir zamanlar en çok önemseyen insanlardı. Unutmak da öyle kolay olmuyor. Zaman sadece acıyı hafifletiyor. Asıl değişen şey, o olaya yüklediğin anlam oluyor. Kısacası bunun bir sırrı varsa o da şu olabilir: İnsanları değiştirmeye çalışmayı bırakıp, kendini korumayı öğrenmek! O zaman ne daha az seviyorsun ne de taş kalpli oluyorsun; sadece hak etmeyene enerjini harcamamayı öğreniyorsun.