'Seni seviyorum'mu , yoksa sımsıkı sarılmak mı?

İnsan duygularını anlatmaya çalışırken kelimelere sığınır. “Seni seviyorum” cümlesi de bu sığınakların en bilinenidir. Basit görünür ama içinde büyük bir anlam taşır. Bir kalbin başka bir kalbe açıldığı, görünmeyen bir bağın dile geldiği andır. Yine de her zaman yeterli olmaz. Çünkü bazı duygular, söylenmekten çok hissedilmek ister.

“Seni seviyorum” demek bir başlangıçtır. Bir kapının aralanması gibidir. Fakat o kapının ardında ne kadar derin bir dünya olduğunu göstermez. Bazen eksik kalır, bazen havada asılı durur. Söylenir ama yaşanmazsa anlamını kaybeder. Bu yüzden insanlar kelimelerin ötesine geçmek ister.

İşte tam burada sımsıkı sarılmak devreye girer. Sarılmak, kelimelerin yapamadığını yapar. Sessizdir ama gürültülüdür; görünmez ama hissedilirdir. Bir anlığına dünyanın durması gibidir. Ne geçmiş konuşur ne gelecek. Sadece o anın sıcaklığı kalır.

“Seni seviyorum” düşünceyi anlatır, sarılmak ise gerçeği. Biri zihinde başlar, diğeri bedende tamamlanır. Bazen bir sarılma, bin cümleden daha fazla şey söyler. Kırgınlıkları azaltır, mesafeleri yok eder, bazen de hiç konuşulamayanları bile anlatır.

Ama belki de en doğru cevap ikisi arasında seçim yapmak değildir. Çünkü sevgi ya yalnızca sözde ya da yalnızca bedende tamamlanmaz. “Seni seviyorum” demek, sarılmaya cesaret verir. Sarılmak ise o sözün gerçekten yaşandığını gösterir.

Sonuçta insan, duygularını ya bir cümleyle ifade eder ya da bir dokunuşla anlatır. Ama en gerçek sevgi, ikisinin aynı anda var olduğu yerdedir: hem “seni seviyorum” diyebilmek hem de o sözü sımsıkı bir sarılmayla kanıtlayabilmek.

Sarılıp öpmek