Mesajlaşmayı özlediğiniz birisi var mı?

Hayır, mesajlaşmayı özlediğim hiç kimse yok. Çünkü bu devirde çoğu zaman o samimiyetin dozu öyle bir kaçıyor ki, insan ister istemez mesafe koyma ihtiyacı hissediyor. Benim hayatımda her şeyin bir dengesi, bir ağırlığı olmalı. Bugüne kadar hayatımdan çıkıp gitmiş tek bir insanı bile özlemedim; bundan sonra da özleyeceğimi hiç sanmıyorum. Zaten gerçekten hayatımda olması gereken, o değeri hak eden kişiler şu an yanımda, hayatımın tam merkezindeler.
Açık konuşmak gerekirse, bu mesajlaşma işleri falan genelde menfaatler bitene kadar sürüyor. Çıkar dünyası işte; işi düşen yazıyor, işi biten sessizliğe gömülüyor. Menfaat bittiği an o hararetli sohbetler de bıçak gibi kesiliyor. Bunu görmek için dahi olmaya gerek yok, hayatın çıplak gerçeği bu. O yüzden kimsenin sahte samimiyetine, iki günlük muhabbetine ayıracak vaktim yok. İnsanların neyi, ne amaçla yaptığını gayet iyi görüyorum ve duruşumu hiç bozmuyorum. Kendime olan saygım, arkama dönüp "acaba" dememi engelliyor. Benim içten gelen sesim bu; giden gitmiştir, bittiği yerde kalmıştır, önüme bakarım.

Sevdiğimle sürekli mesajlaşıyorum ve bu özel bir şey benim için

O mesajlaşma eskiden güzeldi