Neden hayatımın aşkıyla karşılaşamıyorum?

Böyle hissetmek, kendini hırpalanmış ve adaletsiz bir döngünün içinde sıkışmış bulmak gerçekten çok yorucu. Karşındaki insanın canının ne kadar yandığını, temiz niyetinin suiistimal edilmesinden nasıl bıktığını yazdığın cümlelerden anlayabiliyorum. Ben kız olsam beni seçerdim demişsin ya bu, bir insanın kendine verebileceği en samimi, düşüncedir bence. Kendi değerinin farkına varmış olman, yaşadığın kırgınlıkların arasından çıkardığın en büyük zafer olarak görmelisin. Ama insan yoruluyor, biliyorum. 'Neden ben? sorusu, insanı geceleri uyutmayan ağır duman gibi çöküyor üzerine. Başkalarının kolayca ulaştığı, adına mutluluk ya da ilişki dedikleri o şeylerin aslında ne kadar yüzeysel olduğunu gördükçe, insanın kendi derinliğinde boğulması çok doğal. Daha kötü bir insan olmaya çalışma. Çünkü bu gömlek senin üzerine oturmaz, seni sadece eğreti gösterir ve en çok yine senin canını yakar. Kötülüğü bit zırh gibi görebilirsin ama aslında içerideki cevherini yok sayar. Senin ihtiyacın olan şey daha kötü olmak değil, sınırlarını daha kalın çizgilerle çizmek, o güzel niyetini sadece hak edenlerin görebileceği şekilde saklamak bence. Nasip dediğin şey, belki de tam şu an, senin bitti dediğin yerde yeni bir yol açıyordur. Bilemeyiz. Hayat, adaleti bizim istediğimiz zaman diliminde dağıtmıyor maalesef. Ama inan bana, senin gibi hisseden, dünyada temiz kalabilmenin yükünü taşımakta zorlanan başka insanlar da var. Ağlamaktan yorulduysan dertleşmek istersen, konuşmak istersen detay vermek istersen buradayım. Gönlünce olsun.