Hiç “iyi ki tanımışım” deyip sonunda hayal kırıklığı yaşadınız mı?

Benim düşüncem ve bu konuya bakışım çok net. Olayı sadece aşk meşk meselesine indirgemeyi doğru bulmuyorum, bu tamamen insan ilişkileriyle ilgili bir durum. Dönüp arkama baktığımda ne kendimi kusursuz bir görüyorum ne de karşı tarafı günah keçisi ilan ediyorum. Şimdi eğri oturup doğru konuşalım; benim de hayatımda hatalarım oldu, yanlış adımlar attığım, kırdığım veya haksızlık ettiğim insanlar oldu. Sütten çıkmış ak kaşık falan değilim, hiçbir zaman da böyle bir iddiam olmadı. Ama kalkıp bütün faturayı sadece kendi üzerime kesmek de, her şeyi karşı tarafa yıkmak da adaletsizlik olur.
İlişkiler çift şeritli yol gibidir; bir kazanın tek bir sorumlusu nadiren olur. Ben kendi payıma düşen sorumluluğu alacak, hatamla yüzleşecek kadar dik bir duruşa sahibim. Benim yaptığım yanlışlar da benim tecrübemdir, onlardan kaçacak ya da arkasına saklanacak değilim. Ama karşı tarafın da sütten çıkmış ak kaşık olmadığını, onun da bu süreçte çuval dolusu hatası olduğunu söylemek sadece hakkı teslim etmektir.
Sonuçta hepimiz insanız; düşe kalka, bazen kırarak bazen kırılarak öğreniyoruz bu hayatı. Önemli olan o hataların arkasında durabilmek ve duruşunu bozmamaktır. Hakkaniyet neyi gerektiriyorsa onu söylüyorum: Ne ben mükemmeldim ne de o sütten çıkmış ak kaşıktı. Herkes kendi payına düşeni aldı, gerisi de zaten zamanın içinde eriyip gitti. Kısacası, ben kendi hesabımı kendime verdim, karşı taraf da kendi hesabını aynaya bakıp versin bir zahmet.

yok, sen bunu aşk meşk meselesi diye sordun çoğunlukla ama ben genel olarak bu durumu yaşamıyorum. ha zaten gönül işlerinde gönlüm olmadığı için ortada hayal kırıklığı yaşayacak bişey de olmuyo keza hayal yok ki ortada kırılsın.