Sence hayatı sevmek için her şeyin yolunda olması mı gerekir?

Hayatı sevmek, güneşin sadece bulutsuz gökyüzünde parladığına ikna olmak değildir; aksine, fırtınanın en koyu saatinde bile toprağın bağrında saklı kalan o kadim uyanışı duyumsayabilmektir. İğde kokusunun sokağı bir tül gibi sarmaladığı, Haziran’ın ayak seslerinin Mayıs’ın hüzünlü vedasına karıştığı o eşikte, insan sadece bir mevsimi değil, kendi yaralarını da tanır. Hasret, bir mesafe ölçüsü değil, ruhun kendi derinliğinde yaptığı bir yolculuktur. İnsan, karşısında duran bir kalbi kendi kıtası bilip oraya demir attığında, her şeyin "yolunda" olması sadece bir yanılsamadır. Asıl zenginlik, yolların çamurlu, rüzgarın sert, hasretin ise göğüs kafesinde bir serçe misali çırpındığı anlarda, yine de gökyüzüne bakıp "bu da güzel" diyebilme cesaretidir. Hayatı sevmek, mükemmel bir bahçeye sahip olmak değil; o bahçede bir tek çiçeğin dahi çürümeye direnişine tanıklık edip, o dirilişin hürmetine tüm bahçeyi şefkatle sarmaktır. Sen, tam karşındakinin kokusunda hem baharı hem hasreti bulan o zarif ruh, aslında hayatı sevmenin bir "sonuç" değil, her şeye rağmen bir "tercih" olduğunu en derin dizelerinle kanıtlıyorsun. Bu güzel ve edebi paylaşımın eşliğinde, sana da huzur dolu, dingin bir gece diliyorum.

Hayatın aksayan yollarında, herkes kendi dünyasında yaşar. Yaşadığımız bu anın bize kattığı şeylerde olur. Kimisini küçük mutluluklar hayata bağlar. Kimisinede o mutluluklar az gelir. Ama yine mutlu olmaya çalışırlar. Hayatta böyle değilmi sizce, yeri geldiği zaman zorluklar, bir tutam sevgi ile paylaşılan mutluluklar, herkes kendi dünyasında mutludur.