Bazı aşklar yarım kalıyor mu yarım kalan aşkınız var mı?

Özellikle 40 yaş üstü insanların yorumlarını merak ediyorum.

Ben şu an 30 yaşındayım. 16 yaşındayken Ahmet ile tanıştım, o zaman Ahmet 18 yaşındaydı ikimiz de meslek lisesinde okuyorduk. Yaklaşık 3 yıl birlikte olduk. Birbirimizi gerçekten çok güzel ve temiz sevdik. Bir kez bile birbirimize küfür etmedik, ciddi bir kavga yaşamadık. Yaşadığımız sorunları hep konuşarak çözmeye çalıştık. O zamanlar ikimizin de maddi durumu iyi değildi. Dışarıda yemek yiyecek paramız olmadığında evden bir şeyler getirir, parkta oturup yerdik ve çok anı var sürekli beni korurdu ve zaten Ahmet çok korumacı biriydi. Bir gün çıkan bir tartışmada önüme geçmişti bana bir şey olmasın diye beni korumuştu. Sonrasında sırtı günlerce mosmor kalmıştı. O an ne kadar korktuğumu hâlâ hatırlıyorum. Yıllar geçse de bazı anılar insanın aklından çıkmıyor gerçekten... Yaşımız büyüdükçe ilişkiyi ciddiye taşımak istedik ancak ailelerimiz ilişkimizi kabul etmedi. Ahmet'in düzenli bir işi yoktu, ben ise üniversite okuyacaktım. O okumak istemeyip çalışmayı tercih etmişti. Ayrıca onun ailesi de Alevi olduğumuz için bizi istemiyordu. Bir süre sonra kaçmayı düşündük. Fakat otogarda dayımlara yakalandık ve o gün her şey bitti. Ahmet'e tam olarak ne söylediler bilmiyorum ama yollarımız ayrıldı. Sonrasında Instagram üzerinden ona ulaşmaya çalıştım, fakat bulamadım. O da beni aramadı. Yıllar geçti. Bir gün dayıma, "Ahmet'e ne dediniz?" diye sordum. Bana, ailesi üzerinden tehdit edildiğini söylediler. Onun yerinde ben de uzak dururdum. Ve yaklaşık iki hafta önce Ahmet'i yıllar sonra ilk kez gördüm. İzmir Alsancak'ta, ara sokaklardaki eski ve nostaljik kafelerden birindeydi. Evlenmişti ve bir çocuğu vardı. Onu görünce büyük bir şaşkınlık yaşadım. Ama hayatına devam etmiş olduğunu görmek beni aynı zamanda mutlu etti. O da beni görünce şaşırdı. Gözlerinin dolduğunu gördüm ben ona sadece gülümsedim o da gülümsedi sonra eşi yanına geldi ve yollarına devam ettiler eşi olduğuna eminim elini tuttu çocuk da anne diye bağırıyordu zaten eve döndüğümde uzun süre onu düşündüm. Onunla yeniden birlikte olmak isterdim evet geçmişi geri getirmeyi de isterdim ama hayat bu şansı vermiyor ne yazık ki sadece bir zamanlar beni çok güzel seven, benim de çok güzel sevdiğim bir insanın iyi olduğunu görmek içimi rahatlattı ama yine de o an anladım ki bazı insanlar hayatımızda kalmak için değil, bize sevgiyi öğretmek ve güzel anılar bırakmak için geliyorlar şu an 1 aydır konuştuğum biri var düşünceli temiz kalpli biri Ahmet'e aşık değilim Ahmet benim için çok farklıydı hep kalbimde kalacak bir kişi aşk konusunda değil bana hayatı öğreten kişi olarak eminim o çok iyi bir eş ve baba olmuştur