Sevgililik işi çok saçma ve zaman kaybı değil mi?

Belki de insanı en çok yoran şey, birini kaybetmekten çok, günün sonunda hiç yaşanmamış gibi davranılabilmesi.
Bir zamanlar sabaha kadar konuştuğun, ses tonundan ruh halini anladığın biriyle gün geliyor yabancı gibi bakışıyorsun. Ve gerçekten mantık açısından bakınca bu düzen korkunç. İnsan bütün huzurunu, motivasyonunu, hatta bazen kendine verdiği değeri başka bir insanın değişebilecek duygularına emanet ediyor. Çünkü sevgi aslında biraz kontrolü bırakmaktır. Beni incitebilirsin ama yine de sana yaklaşacağım deme cesaretidir. Mantık bunu saçma bulur. Kalp ise buna yaşamak der. Belki sevgili yapmak gerçekten mantıklı bir şey değildir.
Belki de aşk, insanın kendi aklına karşı işlediği bir deliliktir.
Ama bazı insanlar için mesele mutlu son değil zaten, birine rağmen değil, biriyle birlikte bir süre gerçekten yaşadığını hissedebilmek.

Doğru insan oldu mu pek sıkıntı olmaz o değil de ben buranın yabancı versiyonuna kayıt oldum bu kadar fark eder medeniyetin eşiğine geldim sanki çok kibar konuşuyor herkes