Sığınacak bir liman mısınız?

Biz insanlar hepi topu yetmiş yıllık bir ömrü tutunacak dal sığınacak liman boğulacak deniz aramaya harcayan zavallıcıklar türlü hatalara diyet niyetine ömrümüzü eritiyor labirentteki fareler misali çıkış yolları ararken kaybolmanın ve kaybetmenin kederinden bulmanın neşesine daireler çiziyor olabilir miydik

Ben aslında herkes için sığınacak huzurlu bir limanım, fırtınadan kaçan kim varsa kapım onlara hep açık. Ama artık durup kendime sormadan edemiyorum: Bu limanı açtığım o gemi, gerçekten buna değecek mi? Yoksa yine sadece fırtına dinene kadar beni kullanıp, deniz süt liman olunca arkasına bakmadan çekip gidecek mi? Ruhumu, merhametimi ve güvenimi sonuna kadar açmaya hazırım ama karşımdakinin niyetinden o kadar şüpheliyim ki... Bir kez daha paramparça edilmektense, bu limanın kapılarını herkese kapatıp kendi sessizliğimde kalmak bazen en doğrusuymuş gibi geliyor. Artık 'liman' olmaktan yorulmadım da, yanlış gemilerin yükünü taşımaktan yoruldum.