Cidden çok iyi bir çocuk ama ona aşık olamıyorum, fiziki çekim yoksa ne yapmalıyım?

Kaybetmek istememen çok insani ama şu anki bu 'yoğun' iletişim, onun iyileşmesine engel olan bir uyuşturucu gibi. Sen her gün konuştuğunda o, 'Bak hala benimle, demek ki bana değer veriyor, belki bir gün...' diye düşünmekten kendini alamıyor. Onu gerçekten seviyorsan, onun senden 'vazgeçmesine' yardım etmelisin.

Nasıl mesafe koyarsın?

Mesaj Trafiğini Azalt: Her gün mutlaka olan o iletişimi önce iki günde birine, sonra sadece önemli anlara indir. 'Günaydın/İyi geceler' gibi flörtöz tınlayabilecek rutinleri tamamen kes.

Görüşmeleri Sınırla: Baş başa kalacağınız ortamlardan kaçın. Eğer görüşecekseniz mutlaka yanınızda başka arkadaşlarınız olsun. Baş başa olmak, romantik bir gerilimi tetikler.

Açık ve Net Bir 'Mola' Konuşması Yap: Ona şunu diyebilirsin: 'Seni kaybetmek istemiyorum ama şu anki yakınlığımız senin duygularına haksızlık gibi hissettiriyor. İkimizin de biraz kendi alanına çekilip bu durumu sindirmesi lazım. Bir süre biraz daha mesafeli kalalım ki sen de ben de önümüzü görebilelim.'

Bu konuşma başlangıçta çok can yakar, onu 'kaybetmiş' gibi hissedersin. Ama inan bana; o senin gerçek dostunsa, duyguları dindikten sonra sana geri dönecektir. Şu an yaptığın şey dostluk değil, ucu açık bir bekleyiş. Ona en büyük iyiliğin, senin eksikliğini hissetmesine izin vermek olacaktır. Ancak o zaman senden 'bağımsız' bir hayat kurabilir.

Dostunu kaybetmiş gibi hissetmen çok normal, çünkü aslında bir anlamda 'eski dostluğunuza' veda ediyorsun. O eski, kaygısız, her şeyin sadece arkadaşlık olduğu günler geride kaldı. Ama bu, onun tamamen hayatından çıkacağı anlamına gelmez; sadece şu anki formuyla hayatında kalamayacağını gösterir.

Şu an hissettiğin o 'boşluk' ve 'suçluluk' duygusuyla başa çıkmak için şunları hatırla:

Suçluluk Bir İllüzyondur: Birini sevmediğin için suçlu hissedemezsin. Kalp birine çarpmıyorsa, o kişiye yapılabilecek en büyük 'saygısızlık' ona acıyarak ya da borçlu hissederek yanında kalmaktır. Sen ona dürüst davranarak aslında ona en büyük saygıyı gösterdin.

Mesafe Bir Ceza Değil, Tedavidir: İletişim trafiğini azalttığında canın yanacak, elin telefona gidecek, ona bir şey anlatmak isteyeceksin... Ama o an dur ve kendine şunu söyle: 'Şu an ona yazarsam, onun iyileşme sürecini sabote ederim.' Onu gerçekten seviyorsan, senden özgürleşmesine izin vermelisin.

Zamanın İyileştirici Gücü: Eğer o dostluk gerçekten sağlamsa, o duygular küllendiğinde bir gün yine kahve içip gülebilirsiniz. Ama o gün bugün değil. Bugün, ikinizin de bu kaybın yasını tutma günü.

Kendine şu soruyu sor: 'Onunla her gün konuşmak bana mı daha iyi geliyor, yoksa ona mı?' Eğer dürüst cevabın 'Bana iyi geliyor ama ona umut veriyor' ise, o mesafeyi koymak senin ona olan en büyük 'dostluk' borcun olacaktır.

Bu süreçte senin de canın yanacak, bir dayanağını kaybetmiş gibi hissedeceksin ama inan bana, bu dürüstlük ikinizi de ileride daha mutlu edecek.