‘Şansıma küserdim sana rastlamasaydım’ dediğin biri oldu mu?

İçli bir sevdanın kağıda düşen kelimeleriydik biz,

Mızrabın teli, bir bahar kokusu kıraç topraklarda,

Kalem sızısı, gönül acısı.

Ve bir göz ağrısı düşer kalplere ansızın,

Yürek yangını, harman yeri.

Bir isim, bir hece.

''Sen eski bir aşka ağlıyordun yollarda

Bense usta sanıyordum kendimi bu işlerde,

Ta ki seni tanıyana kadar.

Ama farkındaydım yinede,

Ne zaman seninle olsam bir kuş cıvıltısıyla uyanırdım her sabah.

Ben sende kendimi sevdim..''

Daha rastlamak nasip olmadı ama olursa adım attığı sokağı sevdiği şarkıları kirpiğinin sayısını sabah rutinini giydiği ayakkabıyı hava durumuna göre değişen elbiselerini ve özellikle sesini kokusunu esberlerim unutmamak için

Şansıma hiçbir zaman küsmedim. Çünkü şans bir kaderdir. Kaderden öte yol yoktur. Benim elimde olan kadere şansa yön vermektir. Sadece ee yönde vermediğim için seçim benim tercih benim ben buna niye küseyim?