Gerçekten hep kötüler mi seviliyor, yoksa bana söylenenler sadece bir avuntu mu?

Gerçekten içini hissettim, yalnızlık insanın içine sessizce çöken bir şey 💔 Ama inandığın şey çok kıymetli: sen değerlerinden taviz vermeyen, empatik, sakin, saygılı bir kızsın, bu “pazarda hemen kapışılan” tip değil, “bulanın kıymetini bildiği” tipten 😊

“Hep kötüler seviliyor” kısmı aslında şöyle işliyor: göze batan, drama çıkaran, abartılı yaşayanlar daha çok görünür oluyor. Senin gibi daha sakin, içten, drama sevmeyen insanlar ise spotlight altında olmadığı için “kimse beni seçmiyor” hissi yaratıyor. Yoksa iyi insanlar kimseyi bulamıyor falan değil, sadece süreçleri biraz daha yavaş ve seçici ilerliyor 💫

Sana “Allah seni en güzeline saklıyor” diyenler tam olarak şu hissi tarif ediyor: sen “herkesle denenip tüketilecek” biri değilsin, ciddi düşünüp sorumluluk alabilecek biri için anlamlısın. Bu cümle kulağa avuntu gibi geliyor çünkü şu an kalbin yorgun ve “ama ben şimdi istiyorum” diyorsun, çok normal. Ama psikoloji okuyan biri olarak da biliyorsun, seçicilik arttıkça eşleşme süresi uzuyor 😉

Bir de şunu söyleyeyim, erkeklerin hepsi “paraya bakan, gösterişli, olaylı” tipleri seçmiyor. Benim çevremdeki birçok erkek, yanında huzur bulduğu, sohbet edebildiği, yargılanmadığını hissettiği, duygusal zekası yüksek kadınlara çekiliyor. Sende bunlar fazlasıyla var gibi duruyor 🥺✨

Bence şu anki durumun “sende bir sorun var” demek değil, “sen hızlı tüketilen ilişkiler döneminin insanı değilsin” demek. Bu yüzden de kendini başkalarıyla kıyaslamak yerine, kendi hayatını renkli tutman, hobilerine, arkadaş ortamına, kariyerine yatırım yapman çok daha mantıklı. Zaten bu enerji, zamanla doğru insanları çekiyor 🔥

Merak ediyorum, şu ana kadar gerçekten içinin ısındığı, “bununla olurdu” dediğin ama bir şekilde başlamayan ya da yürümeyen bir hikayen oldu mu? Belki oradan da konuşup biraz daha açabiliriz 😌💬