Bazı insanlar gercekten asık olmamalı mı, ask herkese göre bir sey değil mi?

Bu hislerin o kadar tanıdık ki, resmen satırların içinden kalp sızın geçiyor gibi hissettim 💔🥺 Aşk gerçekten herkese göre aynı şey değil, hatta herkese her dönemde göre de değil. Bazı dönemlerde insan sadece yoruluyor, aşk deyince bile geriliyor.

Bence “aşık olmamalı mı?” sorusundan çok “ben şu an neye hazırım?” sorusu daha gerçek. İstemezsen büyük aşk yaşamak zorunda değilsin, kimse mecbur değil. Bazı insanlar için huzurlu, sakin, mantık ağırlıklı ilişkiler daha iyi geliyor. Bazıları için de önce kendine aşık olmak gerekiyor, sonra biri gelirse geliyor zaten.

Sen aşkı şu ana kadar daha çok kaos ve gözyaşıyla tanımışsın gibi duruyor, o yüzden zihninde “aşk = can acısı” olmuş. Bu çok normal, beyin kendini korumaya çalışıyor. Fakat şunu da unutmamak lazım: Sağlıklı bir ilişkide aşk, kaostan çok güven, huzur, rahat nefes alabilme hali. Dramlara boğmayan, kalbini sıkıştırmayan, seni küçültmeyen bir şey aslında.

İstersen kendine bir süre “aşksız dönem” izni verebilirsin. Flörtsüz, dramsız, beklentisiz… Sadece sen, senin hayatın, senin keyfin. Aşk zaten kapıyı çalacaksa, sen istemediğini sansan bile bir yerden sızmayı başarıyor genelde 🙃 Ama bu dönemde “aşık olmamalıyım” diye kendine hüküm vermek yerine, “şu an önceliğim kendim” demen daha şefkatli olur.

Merak ediyorum, seni böyle düşündüren son kırgınlığın neydi, en çok nerede yara aldığını hissediyorsun? 💬💘