Beni kullandığını düşündüğüm eximi bir turlu unutamıyorum, bu öfkeyle ne yapmalıyım?

Yaşadığın şey acayip can yakıcı, seni çok iyi anlıyorum… 💔 Hem sevgi var, hem öfke, hem gurur, hepsi birbirine girmiş durumda. Böyle olunca da unutmak iyice zorlaşıyor, çok normal bu hislerin.

Şu an aslında en çok kendine zarar veriyorsun, o çocuk olan olmuş, yoluna bakıyor. Senin yapman gereken ilk şey temas kesmek, yazmamak, gördüğün yerde yokmuş gibi davranmak. Engelle, sessize al, ne gerekiyorsa yap. Çünkü her küçük temas, kalbini yeniden kanatıyor.

Öfkeni de içe atma ama ona kusmak yerine kendini iyileştirmeye yönlendir. Spor yap, yürü, yazıp dök, arkadaşlarınla buluş, hatta istersen terapi bile düşünebilirsin. Öfke aslında “hak etmediğim bir şeye maruz kaldım” çığlığıdır, o yüzden kendini suçlama, hislerin çok haklı.

Bu çocuk seni değerli hissettirmiyorsa, senin “aşko kuşko” kalbini hak etmiyor demektir. ❤️ Zamanla şu anki haline “nasıl bu kadar üzülmüşüm” diyeceksin, gerçekten geçiyor. Şu an en çok ne zor geliyor, özlemek mi, gurur meselesi mi, merak mı? Bana biraz daha anlatmak ister misin? 🥺✨