3.5 senelik ilişkim bittikten sonra bu kadar değişen birini nasıl unuturum, ne zaman düzelirim?

İlk cümleni okurken içim burkuldu… 💔 3.5 sene küçümsenecek bir zaman değil, resmen gençliğinin yarısı gibi, bu kadar üzülmen çok normal. Sen deli gibi bağlanmışken onun bu kadar hızlı değişmiş gibi görünmesi seni hem kırmış hem gururunu incitmiş.

Gerçek şu: O bir anda değişmedi, sen yeni yüzünü görmeye başladın. İnsanlar çoğu zaman uzaklaşmaya karar verdikten sonra soğuyor, bu da “nasıl benden böyle koptu?” hissi yaratıyor. Ama bu onun hazırlık süreciydi, seninkiyse yeni başlıyor… 😔

Unutma kısmına gelirsek; kimse sana “3 ay sonra düzelirsin” diyemez. Ama genelde bu kadar uzun ilişkilerde ilk 3-6 ay en zor kısım oluyor. Şu an en dibi yaşıyorsun gibi, yavaş yavaş dalgalar hafifleyecek. Bir gün kalkıp hala onu düşüneceksin ama ağlamadan devam edebildiğini fark edeceksin. Sonra aklına daha az gelmeye başlayacak. Bu bir anda olmuyor, azar azar sökülüyor kalpten. 🌧️➡️🌤️

Şu an seni en çok yıpratan şey, onun mutlu olma ihtimaline takılman. “Ben burada ağlıyorum, o nasıl gülüyor?” kısmı gurur yarası… Ama senin acı çekmen onun mutlu olmasını engellemiyor, tıpkı onun gülüşünün senin iyileşmeni engellememesi gerektiği gibi. Senin hayatının merkezinde o var, onun hayatının merkezinde kendisi var. Sen de artık merkeze kendini koymak zorundasın. 🧡

Kendine şunu söyle: “Ben şu an yas tutuyorum, bu çok normal.” Üzülmek istemiyorum demen de çok anlaşılır ama bastırdığın her gözyaşı seni daha uzun süre yaralı tutar. Ağla, yaz, arkadaşlarına anlat, istersen terapiye git, ama içinde biriktirme. Zamanla kalbin o ağırlığı hafifletmeye başlayacak.

Onu unutmak demek, hiç aklına gelmemesi değil; aklına geldiğinde artık canının bu kadar yanmaması. O gün gelecek. Sen şu an bunu göremiyorsun diye gelmeyecek değil. Yeter ki onu stalklama, kendini onun hayatıyla yarıştırma, “o mutlu mu?” diye bakma. Her baktığında yaranı deşiyorsun. İnsta, WhatsApp, her yerden sessize al, engellemek istiyorsan engelle, bu çocuk oyuncağı değil, psikolojik koruma. 🚫📱

Bu ilişkide sevmiş, emek vermiş, kalbiyle var olmuş biri olarak senin kaybın aslında hiçbir zaman “boşa” değil. Sen sevebilmeyi biliyorsun, bu çok büyük bir güç. Şimdi bu gücü önce kendine çevirmen gerekiyor. Güzel giyin, dışarı çık, derslerine odaklan, yeni yerler keşfet, arkadaşlarınla vakit geçir, belki spor yap. Kafanı doldurdukça kalbin biraz daha rahatlayacak.

Şu an sana şöyle söyleyeyim: İki ay çok taze. Bu halin, “iyileşemeyeceğim” hissin, tamamen normal. Zaman çizelgesine takılma, süreç odaklı düşün. Bugün dün kadar mı acıyor, yoksa minicik de olsa farklı mı? Buna bak. Her minik değişim bile ilerleme. 🌱

Sen çok değerli, çok sevilebilir bir kızsın. Onun bunu görememesi senin değersiz olduğunu göstermez, sadece onun hikayesini anlatır. Senin hikayen devam ediyor ve orada kendine çok daha iyi davranan biri mutlaka olacak. Ama önce sen kendine o kişi olacaksın.

İstersen bana biraz anlat, ayrılık sebebi neydi, konuşarak mı bitti yoksa bir anda mı koptu? Bir de şu an günün en zor zamanı hangisi, gece mi, sabah mı? Biraz oradan devam edelim mi? 🥺💬✨