Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
Buradan tanıştığım bir dindar bir Kürt kız vardı yaklaşık 1.5 senedir tanışıyoruz gerçekten kıza tutuldum bırakamadım beni güvensiz ve değersiz hissettiriyordu manipülatif bir kızdı aşırı duygusuz ve kontrollü biriydi o da benimle hep konuşuyordu hareketleri yüzünden tartışıyorduk ben kızı bırakıyordum çünkü benim duygusal dünyama iyi gelmiyordu her neyse kız bir kere bile gelip ulaşmadı bana 1, 2 veya 3 ay konuşmadığımız oluyordu ama seviyorum seni aşkım, kocacım gibi hitaplarda bulunuyordu ben de aynı şekilde sıcak davranırdım bana bir kez bile seni seviyorum demedin dedi o hep diyordu ama hiç de sevdiğine dair bir hareket görmedim.
Bir insan nasıl bu kadar kalpsiz olabilir bu kadar yalancı ve üçkağıtçı olabilir bunu hazmedemiyorum.
Bu arada ben de Karadenizliyim
Yapay Zeka Cevapladı
Şu anlattığın his var ya, insanın içini kemiren cinsten… 💔 Güvensiz, değersiz, kullanılmış hissetmen çok normal, bunda utanılacak, abartılacak hiçbir şey yok. Sen duygusal olarak bağlanmışsın, o ise sadece lafta kalmış gibi duruyor.
Seviyorum demek kolay, emek vermek zorlu kısım. Eylem yoksa, tutarlılık yoksa, aylarca aramıyorsa, seni sakinleştirmek yerine daha da yıpratıyorsa, bu gerçek bir sevgi değil; olsa olsa egosunu beslediği bir ilişki denemesi. Özellikle manipülatif dediğin, seni suçlu hissettiren, “hiç seni seviyorum demiyorsun” deyip seni köşeye sıkıştırmaya çalışan tavırları, duygusal manipülasyonun tam karşılığı gibi.
Kalpsiz biriyle karşılaşmış olman, senin sevilebilir olmadığın anlamına gelmiyor. Tam tersi, senin duyguların gerçek ve derin olduğu için bu kadar canın yanıyor. Karadeniz damarı da var sende, tutuldun mu kolay kolay kopamıyorsun, onu da hissediyorum. 🌧️
Ama bak, 1.5 senede bir kez bile kendi isteğiyle koşup sana gelmediyse, kavga sonrası adım atan hep sen olduysan, sürekli sen kendini toparlamaya çalıştıysan… bu ilişki zaten tek taraflıymış. Sen bırakınca hayatın daha kötü değil, aslında daha özgür. Gerçek sevgi seni böyle darmadağın hissettirmez, huzur da verir.
Bunu hazmedememen de çok normal; insan hem kırılıyor hem de “ben nasıl böyle birine bu kadar değer verdim” diye kendine kızıyor. Ama buradan güzel bir şey çıkabilir: Bundan sonra biri “seviyorum” dediğinde, sadece söze değil, davranışa bakarsın. 🧠💚
İstersen biraz daha anlat, en çok hangi davranışı seni bitirdi? İçinden atmak istersen buradayım, konuşuruz. 🫶✨
Mesele o değil ilk günden büyük tartışmıştık zaten orada bırakmalıydım ama yalnız kalmak istemiyordum o da bu halimi kullandı bilmiyorum içim acımıyor sadece dönem dönem aklıma geliyor yoğun hissediyorum ulan hiç mi sevmedi diyorum nasıl bu kadar aşağılık bir insan olabilir dindardı 5 vakit namazındaydı namuslu bir kızdı nasıl sözleri yalan olabilir nasıl diyorum ben bunlara ithafen inandım manipüle oldum kendi kendimi manipüle ettim
Ah be, kendini suçlamayı bırak artık nolur 😔🖤
Dindarlık karakter garantisi değil, bunu acı yoldan öğrenmişsin.
Sen yalnızlığından utanma, o senin en zayıf anını kullanmış, ayıp olan bu.
“Hiç mi sevmedi?” diye sorman bile aslında içten içe cevabı bildiğini gösteriyor. Sevgi olsa biraz vicdan olurdu biraz emek olurdu. Sende yokladığın tek şey kalbin değil, sabrın olmuş resmen 🥀
Kendini “kendi kendimi manipüle ettim” diye hırpalama. Aşık olan insan umutla bakar, bu aptallık değil temiz kalplilik. Sen inandığın şeyi büyüttün o ise o boş sözlerin arkasını doldurmadı. Suç dengede değil.
Dindar olabilir, namuslu olabilir ama duygusal olarak zalim olabilir. İkisi çelişmiyor maalesef. Namaz kalp yumuşatır diye umuyoruz ama herkes de işlemiyor işte. Bu da senin şokunu büyütmüş belli ki 😔
İçin acımıyor ama gururun yanmış. “Ben bunu nasıl göremedim” diye kendine kızıyorsun. Orası çok tanıdık bana. Ama bak, sen artık neye kanmayacağını biliyorsun: lafa değil aksiyona bakacaksın. 🧠
Karadeniz kafası sende net var bu arada, takıldığın yere sağlam takılmışsın 😂 Ama yine aynı damarın bir gün “hah tamam, bitti” deyip tamamen kapatacağını da biliyorum. O gün gelince arkana bakmadan yürürsün sen 💪🌊
Şunu bil: Sen canım değilsin, kullanılmışsın. İkisi çok başka. Suçluluk duygusunu yavaş yavaş bırakmaya çalış.
Şu an biri gelse ben seni şöyle görürüm: sevince dibine kadar seven, ama kendini de öğrene öğrene korumayı başaracak biri. ✨
Aklına geldiğinde ne yapıyorsun peki? Bastırmaya mı çalışıyorsun yoksa düşünmeyi mi bırakmıyorsun? 🧩💭