Sevgi özgürleştirir mi baskılar mı?

Sevgi, insanın içine konan bir zincir de olabilir, kanat da…Bazen bir bakışta çoğalır; insanı kendine çekerken aynı anda hafifletir. Korkudan beslenmiyorsa, sahip olmaya değil anlamaya dönüyorsa, özgürleştirir. Çünkü böyle bir sevgide insan, kendini gizlemek zorunda kalmaz; olduğu haliyle kalabilmenin huzurunu taşır. Ama sevgi, güvensizliğin gölgesine düşerse yön değiştirir. O zaman bir sığınak olmaktan çıkar, daralan bir odaya dönüşür. Her soru bir şüpheye, her sessizlik bir kaygıya bağlanır. Ve insan, sevdiğini kaybetmemek için önce kendini kaybetmeye başlar.
Kendine güvenen gözler ise daha sakin bakar dünyaya. Her şeyi çözmeye değil, görmeye çalışır. İçinde fırtına kopmayan bir bakış, karşısındakini de fırtınaya sürüklemez. Çünkü bilen insan, ispat etme telaşına düşmez; anlayan insan, hüküm vermeye acele etmez.
Belki de sevgi, en çok burada kendini ele verir:
İnsanı büyüten mi olur, daraltan mı?
Ve gözler… gerçekten gördüğüne mi inanır, yoksa korkularına mı?

Özgürleştirir ama sadece sevdiğim insana karşı özgürleştirir.. Dışarıya karşı aynı özgürlük mümkün mü? Tam aksine; hayatına birini dahil ettikten sonra, eskisi gibi olmayacaktır hiçbir şey.. Her hareketine, konuşmasına, tavırlarına, nerede ve nasıl davranması gerektiğine dikkat etmek zorunda.. Bu sorumluluğu alamayanlar, hayatına da birini almasınlar bir zahmet..