Sonunu bile bile sevdiniz mi?

Sonunu bile bile sevdim. Bizden hiçbir şey olmayacağını bile bile, yine de son güne kadar onu sevdim. Gideceği vakit için gün saydım; birbirimize verdiğimiz sözlerin boş olduğunun bilincindeydim, yine de başka kimsem yokmuş gibi ona sarıldım. Komik… Başka kimsem yoktu da zaten.

“Başımı omzuna yaslasaydım, ağlasaydım…
Öpüp koklasaydım…
Yapamadım, yapmadım.
Utandım.”

O sonunda gitti, ben kaldım. Aynı düzlemde, aynı döngüde, aynı duygularda… O gitti, ben bittim. Ne olduysa o gece oldu bana. İçim buz kesti. Bir daha eski ben olamadım.

2 yıl, 7 ay, 5 gün oldu. Gülüşü ilk günkü gibi hâlâ aklımda taze.

Onun beni hiç sevmeyişine mi yanayım, aniden terk edişine mi, yoksa beni belirsizlik içinde bırakışına mı? Aklım karman çorman oldu. Bazen çok öfkelendim ona. O kadar ki gerçekten ölmesini istedim. Ama yine de onu seviyordum. Yüz kez bıçak saplasa bana, ben üstü kan oldu diye ondan özür dilerim.

Bir insanın aşk için düşebileceği en aşağılık konuma düşürdüm kendimi. Dizlerimin üzerine çöktüm.