Uzun süredir sevgilim yok, yalnızlıktan bunalıma girdim ne yapmalıyım?

Yalnızlık, çoğu zaman bir kişinin eksikliği değil; insanın kendi iç sesinin çok yükselmesidir. Kalabalık bir hayat yoksa bile, zihnin içinde bitmeyen bir “birini bulmalıyım” cümlesi dolaşır. Ve bu cümle büyüdükçe, insan dışarıda aradığı şeyi içeride kaybeder, huzuru. Sevgili aramak aslında kötü bir şey değildir. Ama bazen arayış, ihtiyaçtan çok aciliyete dönüşür. Aciliyet başladığında ise kalp “seçen” değil, “dayanan” olmaya başlar. Ve en çok da o zaman yanlış hisler büyür. Sanki bir odada ışık sönmüş ve sen ışığı bir insanda bulmaya çalışıyorsun. Oysa ışık önce gözün karanlığa alışmasıyla geri gelir.
Parfüm koklamak… Bu da aslında çok insani bir şey. Koku, hafızanın en eski dili. Birini değil, bir duyguyu çağırıyorsun: yakınlık, güven, dokunulma hissi. Ama koku geçici, duygu kalıcıdır. Yanlış yere bağlanırsa insanı daha da acıktırır. Belki de şu an yapman gereken şey “birini bulmak” değil, kendini tekrar duyulur hale getirmek. Çünkü insan en çok, kendi iç sesiyle bağlantısı koptuğunda yalnız hisseder. Doğru insan, sen “dayanamıyorum” halindeyken hayatı kurtaran kişi değil; sen zaten biraz kendine tutunabiliyorken yanına gelen kişidir.