İlk aşkım beni kilolu olduğum için seçmedi ama şimdi evliyiz, siz olsanız ne hissederdiniz?

Ben çocukken kilolu biriydim. En yakın arkadaşım çocukluğumdan beri karşı komşumuzdu. Erkekti ve çocukluğundan beri çok yakışıklıydı. Ben ona aşıktım. Hiç itiraf etmemiştim ama bana çok iyi davranırdı. Zaman zaman göbeğimi sıkar, oynardı. Gel zaman git zaman derken büyüdük. Ben hâlâ iri bir kızdım. 165 boylarında yaklaşık 78 kiloydum. Aslında fiziğim güzeldi ama kiloluydum. O ise kaslı ve uzun boyluydu. Ona yakışmıyordum yani. Biz üniversiteye geçince ailemiz çok yakın oldukları için bize ortak kiralık daire tutmuşlardı. O ise aradan 4-5 ay geçtiğinde karşıma bir kız çıkardı bak sevgilim dedi. Ben bu mu dediğimde evet falan dedi. Utanmadan kızı benimle kaldığı eve getirdi. Neymiş alkollüymüş ailesi kızarmış. Pijaması yok ne yapacağız falan muhabbeti dönünce e senin eşofmanlardan ver dedim o senin gibi değil incecik ona nasıl olsun gibi bir cevap verdi. O an beni bunca sene güzelsin diye kandırdığını anladım. Çok üzüldüm, acı çektim. Ben getirdiği kızı bile sindiremezken bana resmen bunları söyledi. Ben bir anda yükseldim. Bağırdım çağırdım evden ayrıldım. Sebebini çok sordu ama söylemedim. Sana çok aşığım diyemedim. 2 sene çok çabaladı ama onunla hiçbir şekilde iletişim kurmadım. O kızla ilişkisinin devam ettiği duyumunu almıştım sadece. 2 sene sonra elinde portakallı bir kekle kapımı çaldı ona ne olduğunu sorduğumda beni affedemez misin dedi. Ama nutku tutulmuştu çünkü ben o 2 senede anoreksiya seviyesinde zayıflamıştım. Beni beğenmemişti ama şimdi o kızdan da zayıftım. Apar topar içeri girdi. Girişi o girişti. Beni toparladı. Çok zor süreçle geçirdim. Hastane hastane gezdim ama beni tekrar sağlıklı bir birey yaptı. Bu süreçte bana duygu beslemeye başladı. Ondan çok utanıyordum ama istediği her şeyi verdim. O benden önce o her şeyi denemişti. Ama artık ben varım diye teselli ettim kendimi. Beni de bırakır diye çok korktum ama öyle olmadı. Evlendik. 8. ayımız bitmek üzere ve ben her şeye rağmen kazanmış hissediyorum.