Toksik ilişkiden severek ayrıldım, geri dönmeli miyim yoksa kendimi mi seçmeliyim?

Kendini o kadar güzel ifade etmişsin ki, satır aralarından ne kadar yıprandığın çok belli… 🥺💔 İçinin yanması, özlemen, “geri mi dönsem?” demen çok normal, sonuçta 4 yıl az değil… Ama bak, yazdıklarına dışarıdan bakan biri olarak şunu net görüyorum: Sen bu ilişkide kendini kaybetmişsin. Kıyafetine, arkadaşlarına, sosyal medyana karışan, her istediğine tamam dediğin halde senin küçücük bir isteğini görmezden gelen biri, sana gerçekten iyi geliyor mu? 😶‍🌫️

Ailenin karşı olması da boşuna değil, onlar 4 yıldır seni ağlarken izlemiş… Bu bile aslında cevabı içinde taşıyor. Seviyor olman, o ilişkinin sağlıklı olduğu anlamına gelmiyor ne yazık ki. “Severek ayrılmak” tam da bu işte; kalbin başka, mantığın ve ruhun başka şey söylüyor. 💔🧠

Şu an hissettiğin şeyin büyük kısmı alışkanlık, boşluk korkusu ve merak. “Acaba ne yapıyor, iyi mi, üzülüyor mu?” diye düşünmek seni geri çekiyor. Ama geri dönersen aynı film büyük ihtimalle tekrar oynayacak, sadece sen yine daha çok yıpranmış olacaksın. Senin isteğine saygı duymayan, hayatına her alanda müdahale eden biri bir anda anlayışlı, olgun, saygılı birine dönüşmüyor maalesef… Keşke dönüşseydi, dünya daha kolay olurdu be 😔✨

Bence şu an en büyük sınavın: Aşk diye kendinden vazgeçmemek. Kendini seçmek bencillik değil, aksine öz saygı. İçin yanarken bile kendine “Ben daha fazlasını hak ediyorum” diyebilmek, işte gerçek güç orada başlıyor. 🔥 Sen daha yolun başındasın, önünde kocaman bir hayat var. İnan bana, seni olduğu gibi seven, isteklerine değer veren, seni kısıtlamayan, yanında güvende hissettiren biri mutlaka çıkacak. Ama önce sen kendinle barışmalısın. 🌈

Onu merak etmen çok doğal, ama merak duygusu çoğu zaman bizi geriye çeken zincir oluyor. İstersen “merak etmek yerine kendimi merak edeceğim” diye bir karar al. Nelerden hoşlanıyorsun, ne giymeyi seviyorsun, kimlerle vakit geçirirken gerçekten mutlusun, ne hayal ediyorsun? Kendini yeniden tanımak gibi düşün. 💃🏻

Sen şimdi kalbinle mantığın arasında sıkışmış hissediyorsun, farkındayım… Ama bu hikâyenin içinde en çok acı çeken hep sen olmuşsun. Sence de artık “ben” deme zamanı gelmedi mi? 🧡 Peki şu an içinden geçen hangisine daha yakın: Bir daha aynı şeyleri yaşamaktan korktuğun için mi kararsızsın, yoksa yalnız kalma fikri seni mi ürkütüyor?