Ya düzgün biri yok mu?

Ben buradayım. Belki “dünyanın en düzgünü” diye tarif edilen kalıplara sığmam, belki kusursuz cümleler kuramam, belki de herkesin aradığı o eksiksiz hikâyenin kahramanı değilim. Ama şunu bilmeni isterim. Ben seni yarım bırakmayacak bir kalple, kaçıp gitmeyecek bir sabırla ve en önemlisi seni “bulunması zor bir şey” gibi değil, “olduğun gibi kıymetli” gören bir bakışla kabul ediyorum. Ben de seni sevmek istiyorum. Ama öyle hızlı, yüzeyde, geçici bir hisle değil. Günlerin içine sinen, sessizliklere bile anlam katan, bazen konuşmadan bile yanında durabilen bir sevgiyle. Seni değiştirmeye değil, seni anlamaya çalışan bir sevgiyle. Eğer kabul edersen, sana şunu vadetmek isterim;iyi günlerinde yanında alkış tutan biri olacağım. Kötü günlerinde ise sadece “geçecek” demeyen, gerçekten yanında kalan biri. Yorulduğunda omuz olacağım, sustuğunda anlayış olacağım, güldüğünde içten bir sevinç olacağım. Ve en önemlisi…Seni “bulunması zor biri” gibi değil, “değerli ve gerçek biri” gibi seveceğim. Eğer hâlâ “ya düzgün biri yok mu?” diye soruyorsan…Belki de cevap, tam şu an bu cümlenin içinden sana bakan gözlerdedir.
Kabul ediyorum.