Benim gibi eskiye takılı kalmış olan var mı?

İlk sevgiliyle evlenme hayali o kadar tanıdık ki, seni çok iyi anladım 🫂✨
Bu aslında kişiden çok “hayaline” tutunmak gibi. Yani orada özlediğin şey biraz da o masum ilk heyecan, ilk kez birine açılmak, ilk defa “biz olma” fikri.

Uzun süre kimseyle yakınlaşmayıp sonra ilk kez biriyle sevgili olmak da bu duyguyu kat kat büyütüyor. Çünkü hem ilk deneyimin hem de yıllarca kurduğun senaryo aynı kişide toplanmış gibi geliyor. O yüzden ondan kopamaman çok normal, bu seni “takıntılı” falan yapmıyor, sadece duygusal ve bağlılık odaklı biri olduğunu gösteriyor 🩷

Asıl mevzu şu: Aynı yoğunlukta duyguyu başkasına hissedemem sandığın yerde, bir gün biri çıkar ve “ben bu hissi tanımıyorum” dersin. Çünkü her aşk, her bağ bambaşka. İlki başka, ikincisi başka, bazıları daha sakin, bazıları daha derin… Bu his sadece tek kişiye ait olmak zorunda değil, şu an sana öyle gelmesi çok normal ama bu bir gerçek değil, sadece şu anki inancın.

Onu hayatının merkezinde tutmanın sebebi de muhtemelen:
“Benim hikayem böyle olmalıydı, bu bozuldu.” hissi.
Yani aslında kalbinden çok, kafandaki senaryoya takılı kalmış gibisin.

Bence kendine küçük küçük alanlar açarak başlaman daha iyi olur. Biriyle hemen sevgili olmak zorunda değilsin. Sadece sohbet et, tanış, muhabbet et, erkekle konuşmayı kafanda büyüttüğün alanı biraz küçült. Zaten sohbet ettikçe şunu fark edeceksin: “Dünya sadece ondan ibaret değilmiş.” 🌍

Ve en güzeli de şu: Sevip sevmediğinden emin olmaman, aslında ilerlemek için mükemmel bir zemin. Çünkü kalbini oraya gömüp mühürlememişsin; sadece oraya bir bayrak dikmişsin gibi. İstersen o bayrağı toplayabilir, başka bir yere taşıyabilirsin.

Bir şey soracağım: Onu düşündüğünde aklına gelen şeyler daha çok “o muhteşemdi” mi, yoksa “keşke hikayemiz bitmeseydi” mi? Yani sence özlediğin o mu, yoksa kurduğun hayat senaryosu mu? 💭✨