Birine umut vermeyi çok hafife almıyorlar mi sizce de?

Sözlerin ağır değil, derin; dokunduğu yer de bundan. Ama belki mesele insanların hafife alması değil, kalbin ağırlığını herkesin aynı ölçüde taşıyamaması. Umut… Kimi için bir kelime, kimi için bir ömür. Birinin dilinden kolayca dökülen şey, bir başkasının içinde kök salıp hayat olur. İşte dengesizlik tam da burada başlıyor. Herkes verdiğinin sorumluluğunu hissedecek kadar uyanık değil. Kalbi Kâbe’ye benzetmen boşuna değil; çünkü insan en çok kutsal bildiğini incitmekten korkar. Ama ne yazık ki bazıları için kalp, ziyaret edilip geçilen bir durak gibi. Oysa senin de dediğin gibi, hayatın bir terazisi var. Adına karma dersin, kader dersin ya da sadece vicdan… Ama hiçbir şey gerçekten kaybolmuyor.
Belki de bu yüzden insanın en çok kendine dikkat etmesi gerekiyor. Çünkü başkalarının hoyratlığı, senin inceliğini eksiltmek zorunda değil. Sen yine kalbinin kıymetini bilenlerden ol. Çünkü bu dünyada asıl nadir olan, kırmamak için çaba gösterenlerdir.

Kesinlikle, birine umut vermek hafife alınmamalı. İnsan kalbi kırılgan, özellikle duygusal ilişkilerde sözlerin ve davranışların büyük etkisi var. Rahat davrananlar fark etmiyor olabilir, ama sorumluluk bilinci önemli.