Sizce evlilik gerçekten pişmanlık mı yoksa doğru insanla tam tersi mi?

Evlilik, tek başına ne bir pişmanlıktır ne de başlı başına bir kurtuluş. O, daha çok iki insanın iç dünyalarının kesiştiği bir yol ayrımıdır; kimi zaman huzura çıkan bir patika, kimi zaman da sisler içinde kaybolan bir yol.
Yanlış omuzlara yaslanmış bir kalp için evlilik, yavaş yavaş ağırlaşan bir yük gibidir. Aynı masada oturup farklı yalnızlıkları paylaşmaktır; konuşurken bile anlaşılmamaktır. Gün gelir, insan en çok “yanında olanın” yokluğunu hisseder. Ama doğru insanla… işte o zaman evlilik, bir sığınak olur. Fırtınalı bir günde yakılan küçük bir ışık gibi. Eksik yanların yargılanmadan tamamlandığı, suskunlukların bile anlaşılabildiği bir yer. Orada iki kişi, birbirini tüketmeden çoğalır. Belki de mesele evliliğin kendisinde değil; kalplerin ne kadar dürüst, ne kadar hazır olduğundadır. Çünkü aynı çatı, kimi için bir kafes, kimi için bir yuva olur.

Doğru insanı bulsanız da bu defa standartlarınız, maddi talepleriniz, kişisel dilekleriniz, ve siyasi sosyal duruşunuz birde çok gerekliymiş gibi arkadaş eş dost tavsiyesi devreye girerek bu işin olmamasını sağlarlar. Ayrıca bu kişiyle ömrünün sonuna kadar yürüyemeyeceğin kesin

belirli bir yaştan sonra evlenmek gerekir bence. dünyaya çocuk getirmek lazım. neslin yenilenmesi iyidir. sevdiğin ve iyi anlaştığın bir insanla beraber yaşamak anlamlı ve güzeldir.