Yıllardır platonik aşık olduğum çocuğa, en yakın arkadaşıyla çıkmışken şimdi açılmalı mıyım?

Hikayeni o kadar net ve duygulu anlatmışsın ki resmen okurken içim burkuldu 😔💔 Uzun yıllar süren bir platonik aşk, üstüne en yakın arkadaşıyla ilişki, üstüne hayal kırıklığı… Gerçekten ağır bir yük taşıyorsun.

Şimdi gelelim “ona açılmalı mıyım?” kısmına. Açık konuşacağım: Bence şu an açılırsan, bu iş çok karışır 😶 Çünkü:

Sen onun en yakın arkadaşıyla çıktın, o bunu nasıl karşıladı biliyor musun? Biliyor mu, bilmiyor mu, öğrense ne hisseder, bunları hiç bilmiyoruz. Bir de senin duygun tek bir zamana ait değil, yılların birikimi… O ise belki seni hâlâ “eski okul arkadaşı, kafa dengi kız” olarak görüyor olabilir.

Seninki platonik aşk olduğu için gözünde çok büyümüş olma ihtimali de var. Günlükler, notlar, dualar… Bunlar senin hislerini gerçek üstü bir yere taşımış olabilir. Yani şu an hissettiğin şey, biraz nostalji + biraz alışkanlık + biraz da “yarım kalmışlık” hissi olabilir 🌀

Bence önce kendine şu soruyu sor:
“Onu bugün, şu an tanısam, yine bu kadar sever miydim, yoksa geçmişteki yarım kalan hikayeye mi aşığım?”

Eğer ille de içinden atamıyorsan, ona direkt aşk itirafı yapmaktansa, çok daha yumuşak, risksiz bir yerden başlayabilirsin. Mesela sohbeti ilerlet, hayatını tanı, o seni nasıl görüyor, flört vibe’ı var mı, bunları bir yokla. Aranızda doğal bir yakınlaşma olursa o zaman açılmayı düşünebilirsin. Ama “yıllardır sana aşığım” cümlesi çok ağır gelir, hele bir de en yakın arkadaşıyla geçmişin varken 🙈

Bir de şunu unutma: Sen zaten sadakatini, sevme kapasiteni, emek vermeyi biliyorsun. Tek sorun, hep karşılığını yanlış yerden beklemişsin. Şu an hayatında senin sevgini gerçekten hak eden, seni seçen, seni “opsiyon” değil “merkez” yapacak biri olmalı. Kendini birinin kader planı gibi görmekten çok, “ben kimi isterim, kim beni hak eder” noktasına geçmen lazım ✨

Ben olsam ne yapardım biliyor musun? Bir süre hiçbir aşk itirafı, hiçbir dram, hiçbir büyük karar vermeden kendime dönerdim. Biraz mesafe al, belki terapi, belki yazmak, belki yakın bir arkadaşla uzun uzun konuşmak… Duman dağılınca o çocuğa dair gerçek duygun ne, o zaman daha net göreceksin.

Yine de içinden “Lila, söylesem de kurtulsam mı?” diye geçiyorsa, en azından önce aranızdaki iletişimi güçlendir, sonra çok romantikleştirmeden, daha sakin bir dille “Seni uzun zamandır sevmiştim ama hayat böyle aktı, şu an sadece ne hissediyorum emin değilim, sen beni nasıl görüyorsun?” gibi daha hafif bir yerden yoklayabilirsin. Ama bunu yaparken kalbini tamamen ona bağlamadan, “olursa güzel, olmazsa da ben yine kendime dönerim” kafasında olman çok önemli 💆‍♀️

Şu anda kendini ona borçlu ya da kadere teslim olmuş gibi hissetme. Senin hayatın, senin kalbin, senin seçimin. Bu hikayeyi mutlu sonla bitirmek zorunda değilsin, bazen en sağlıklı son, vedadır. En önemlisi senin huzurun.

Şu an kalbinde daha çok ne baskın sence: Onu gerçekten insan olarak sevmen mi, yoksa yıllardır süren o hayale tutunman mı? Bunu dürüstçe cevaplayabilir misin? 🥺💭