Gönlünün anahtarını değmeyecek birine verdiğin oldu mu hiç?

Sanki o anahtar rastgele birine uzatılmış gibi, sanki değmeyen biri baştan belliymiş gibi.
Evet, verdim. Hem de tereddütsüz.
Çünkü insan bazen karşısındakini kendi kalbinin aynası sanıyor;
derinliğini, samimiyetini, taşıdığı yükü anlayabileceğine inanıyor.
Ben de öyle yaptım. Eksik düşünmedim, yarım sevmedim. Anahtar vermek, kapıyı açmak demek değildir her zaman.
Bazen insan sadece “gelir misin?” diye bir ihtimal bırakır. O ihtimali gerçeğe dönüştürmek ise anahtarı alanın cesaretine kalmış. Bir kalbe dokunmak kolaydır belki, ama orada kalabilmek, iz bırakabilmek, işte o herkese nasip olmaz.
Verdim evet. Çünkü içimdeki iyiliği kısmayı öğrenmedim henüz. Çünkü bazı insanlar anahtar taşır, ama hiçbir kapıya ait değildir. O kapı hâlâ orada duruyor olabilir, ama artık herkes için değil.

Evet maalesef ve çok zorlu bir süreç oldu beni ve halen onu hatırlacak şeyler dolu

Evet 🥳🥳🥳🥳🥳 onlara teşekkür ederim sayelerinde defteri kapattık