Aşktan tamamen umudunuzu kestiğiniz, kalbinizi kimseye açmak istemediğiniz bir anda kalbinize girmek istiyen biri çıktı mı?

Bence ben sana şöyle söyleyeyim… İnsan bazen gerçekten aşktan umudunu kesebiliyor. Kalbi kırıldığında, güveni sarsıldığında Artık kimseyi hayatıma almam diye düşünebiliyor. Bu çok insani bir duygu. Çünkü kalp yorulduğunda kendini korumak ister. Ama hayatın ilginç bir tarafı var. Tam ben artık kapattım bu defteri dediğin anda, kalbine dokunmak isteyen biri çıkabiliyor. Bu bazen bir imtihan oluyor, bazen de Allah’ın kalbe verdiği yeni bir umut oluyor. Önemli olan acele etmemek ve kalbi hemen teslim etmemek. Çünkü İslam’da da kalp emanet gibidir; güven, edep ve niyet çok kıymetlidir.

Bence: Eğer bir insan kalbine girmek istiyorsa, önce saygısını, niyetini ve sabrını göstermeli. Gerçekten samimi olan kişi acele etmez, seni zorlamaz, kalbini onarmaya çalışır. Huzur veren bir insan zaten kalbe baskıyla değil, güzel ahlakıyla yaklaşır. O yüzden kalbi tamamen kapatmak yerine Allah’a bırakmak daha huzurlu oluyor. Eğer hayırlıysa zaten yoluna girer, değilse de kalp yine korunmuş olur. Çünkü en güzel kapıyı açan da, kapatan da Allah’tır.