Aşk her şeyi affeder mi yoksa bazı kırgınlıkların geri dönüşü yok mudur?

Affetmek… bizde hep yarım kalmış bir kelime. Oğuz Atay’ın sesiyle söylemek gerekirse: “Biz en çok affettiğimizi sandığımız yerde kırılmaya devam ederiz.” Çünkü insan, hatayı değil, hatanın bıraktığı gölgeyi taşır yanında. Sevgi güçlüdür, evet; ama bazen güç bile yetmez. Çünkü kalbin hafızası, aklın unuttuğunu hatırlatır durmadan.


“Eskisi gibi olamayız” dediğinde biri, aslında bir kapıyı kapatmaz; kapının önünde bekler, içeri girmek ister ama artık anahtar yoktur. İşte o an, sevgi değil, gurur konuşur. Ve biz gururumuzu affedemeyiz çoğu zaman.


Benim “asla affetmem” dediğim sınır, samimiyetin ihanete uğradığı yerdir. Yalanla, küçümsemeyle, oyunla gelen darbeler… Onlar affedilse bile unutulmaz. Çünkü insan, en çok kendisine söylenen yalanı hatırlar.


Ama yine de sorarım: Affetmek, karşıdakine verilen bir armağan mıdır, yoksa insan kendi yükünü hafifletmek için mi affeder? Oğuz Atay’ın dediği gibi: “Bizim en büyük yalnızlığımız, affettiğimizi sandığımız insanlarla devam eder.”