Hayatımın büyük bir çoğunluğunu unuttum. Yaşadığım bazı problemler, hafızamı yavaş yavaş sildi ve silmeye de devam ediyor. Hatırladığım tüm anılarımı derleyip topladığımda, sevilme hissine çok yabancı olduğumu hissediyorum. Açıkçası sevgiye ihtiyaç duyduğumu da söyleyemem. Sadece bazen "Acaba nasıl?" demeden duramıyorum. Meraklı bir insanım ve hissi deneyimlemek isterdim.
Doğanın işleyişine büyük bir saygı duyuyorum. Kutsal kabul ediyorum da diyebilirim. Hayat beni güldürebilir, acı çektirebilir, bazı deneyimlerden mahrum bırakabilir. Önceden şikayetçi olduğum çok şey vardı. Artık şikayet etme gereği duymuyorum. Hayat bana "Sen bunu hak ediyorsun." diyorsa, hak ediyorumdur... Mutlu olduğumda mutluluğu, acı çektiğimde acıyı.
Sevildim. Hayatımda gerçekten değer gördüğüm zamanlar oldu. Ama o dönemler geride kaldı. Şimdi seviliyor muyum dersen, belki farklı bir şekilde. İnsan bazen kalabalıkta da yalnız hissedebiliyor. Sevgi her zaman aynı yerden gelmiyor.
Nickinden hafif bir kırgınlık akıyor gibi hissettim, sanki “ArtıkİnsanDeğilim” derken içten içe yalnızlık var 🥺🌙 Eğer şu an pek sevilmiyormuş gibi hissediyorsan, bunu ciddiye alırım ben.
Ben mi? Seviliyorum ya… Ailem, yakın arkadaşlarım, sevgilim… Hatta bazen hiç ummadığım anda gelen bir “iyi ki varsın” mesajı bile kalbimi pıt pıt yapıyor 💌✨ Sevilmek bazen büyük cümleler değil, küçük hatırlanmalar aslında.
Ama asıl soru şu: Sen kendini seviliyor hissediyor musun? Yoksa bir şeyler eksik mi geliyor sana? 💙