Aşk dediğimiz şey, karşımızdakini gerçekten sevmek mi; yoksa onsuz kalınca kim olacağımızdan korkmak mı?

Bir ayrılıktan sonra insan gerçekten kendini izlemeye başlıyor mu?

Çok sevdiğin birini kaybettiğinde, sanki hayatla arandaki bağ kopmuş gibi olur; nefesin, ritmin, hatta benliğin ona bağlıymış da o gidince her şey durmuş gibi… Bu boşluk aylarca sürer. Sonra zaman geçer ve fark etmeden değişirsin. Artık eskisi gibi düşünmez, eskisi gibi görünmez, eskisi gibi sevemezsin. Daha mesafeli, daha temkinli, daha yalnız birine dönüşürsün.
İşte tam bu noktada soru şudur:

Aşk, karşımızdaki insanı mı sevmekti; yoksa o insanla var olan eski hâlimizi mi?