İnsan kimi seveceğini seçemiyor mu, sevginin laneti bu mu?

Sevgi, insanın en derin ve en karmaşık duygularından biridir; bir yandan özgürlüğün, diğer yandan esaretin simgesidir. Belki de gerçekten sevmenin zorluğu, seçimlerimizin ve duygularımızın ötesinde, bir yönüyle kendimizi aşmamız gerektiği gerçeğidir. İnsan, kimi seveceğini seçemez; çünkü sevgi, aklın değil, kalbin yönlendirdiği bir yolculuktur.
Bazen birini sevmek, bir tür kayboluştur. İnsan sevdiğiyle arasında kurduğu bağda, o kişinin varlığıyla kendi varlığını yeniden keşfeder, ama aynı zamanda kaybeder de. Bu kayıp, sevmenin laneti olabilir. İnsan sevdiği zaman, bir yönüyle kendini bırakır; zamanla, sevdiği kişiyle birlikte şekillenen bir kimlik oluşur ve bu kimlik, çoğu zaman zıtlıklarla doludur. Çünkü sevgi, sadece sevmek değil, sevilenin parçalarını da kabul etmektir, o parçaların içinde acı, eksiklik ve belirsizlik de vardır. Sevgi, bir seçim değil, bir zorunluluk gibi gelir insana. İnsan kimi seveceğini seçemez çünkü sevgi, mantığın ötesinde bir içsel gerçeği barındırır. Bir bakıma, bu insanın en büyük özgürlüğüdür, çünkü sevgi, en derin içsel doğasına en yakın olan bir duygudur. Ama aynı zamanda bu özgürlük, onun en büyük bağlanma noktası olur. O yüzden belki de sevgi, hem bir nimettir hem de bir tür esaret; insan, özgürken bile sevginin ağırlığını taşır. Sevgi, insanın kendi varlığını keşfetmesinin, hem acı hem de mutlulukla olan bir serüvenidir. Bu serüvenin en zor yanlarından biri, seçim yapma özgürlüğünün elinden alınmış olmasıdır. Seçim yapmamızı isteyen bir toplumda, sevgi bize seçim hakkı vermez; o sadece gelir, var olur ve biz de buna teslim oluruz. Bu teslimiyet, belki de sevginin lanetidir...

İnsan kimi seveceğini çoğu zaman bilinçli olarak seçemez. Sevgi, aklın verdiği bir karar olmaktan çok, geçmiş deneyimlerin, çocukluktan taşınan duyguların, eksik kalmış ihtiyaçların ve tanıdık gelen acıların bir bileşimidir. Bu yüzden bazen bize iyi gelmeyen, hatta canımızı acıtan insanlara çekiliriz; çünkü ruhumuz, bildiği dili konuşan birini tanır. Sevginin laneti denilen şey de burada başlar: Sevgi her zaman adil değildir, hak edene ya da doğru olana gitmez. Kalp, güvenli olanı değil tanıdık olanı seçer. İnsan zamanla şunu fark eder; sevgi kontrol edilemez ama neyin içinde kalınacağı seçilebilir. Yani sevgi bir lanetse, bu lanet sevmek değil, sevgiyi acıyla karıştırmayı öğrenmiş olmaktır. Sevgi kader gibi gelir, ama sınırlar iradeyle çizilir.

Kimi seveceğini seçme imkanı olsa bile karşıdaki kişinin sevgisi uzun ömürlü değer ölçütü önemlidir. Yarı yolda bırakacaksa istediğin kişiyi seçsen de faydasız. Kim değer biliyor kim bilmiyor bilemeyiz. Hayat bir sınav ve bu sınavda yaşayıp görüyoruz. Sevginin değil insanoğlu lanetidir. Kimi seçsen bırakıp gitse mutlaka onu bırakıp gidecek bir kişi de karşısına çıkıyor. Herkes kuyruğuna basilana kadar ses çıkarmıyor. Bu devir döngü ancak insanoğluna vurulacak kırbaç ile yola gelecek desem de bundan ders almaz bu insanoğlu.