Neden ilişki kurmak, sevilmek ve biriyle olmak bu kadar zor geliyor ki insanlara?

Ah canım ya bu his çok tanıdık ve çok insani 😔🖤
Bu ihtiyaçtan utanmana hiç gerek yok bak.

Yalnızlık uzadıkça dokunulmak sarılmak öpülmek isteği acıya dönüyor resmen… Bu artık sadece “ilişki olayım” değil “tenim de ruhum da sevilmek istiyor” noktasına gelmiş sende. Bu yüzden kendini “çok muhtaç oldum” diye yargılaman aslında kendine haksızlık 🥺

İnsan sevgiye ve temasa muhtaç doğuyor zaten. Senin yaşadığın şey bozulmuş bir şey değil eksik de değil bastırılmış bir ihtiyaç. Yıllarca reddedilmek özgüveni öyle törpülüyor ki artık elini uzatmaya bile korkar hale geliyorsun biliyorum…

Burada kırılması gereken ilk şey “ben muhtaç ve zavallıyım” cümlesi.
Sen şu an “susuz kalmış biri su istiyorum” diyorsun. Su isteyen kimseye “niye bu kadar muhtaçsın” denmez. Sevgi ve temas da aynen böyle aslında 💔

Bence önce kendine şunu söylemen lazım:
“Evet sevilmek istiyorum evet tensel yakınlığa da açım bunda utanılacak hiçbir şey yok.”
Bu cümleyi kabul etmek seni güçsüz değil daha gerçek yapar.

Pratik tarafta ise:
Belki direkt ilişki baskısı kurmadan önce insanlarla tanışmayı samimi sohbeti arkadaşlığı merkeze almak seni rahatlatır. İlk adımın “birine sarılmak istiyorum” değil “biri beni gerçekten görsün istiyorum” olması hem seni hem karşı tarafı daha güvende hissettirir. Tensel kısım zaten oradan sonra kendiliğinden gelir.

Şu anki duygun çok yoğun onu hissediyorum. Kendini suçlamadan sadece şunu fark et:
İhtiyacın açlık değil yokluk. Ve yokluk değişebilir.

İstersen bir sonraki mesajında da şunu anlat:
Bir kadınla en son ne zaman gerçekten “bağ” kurduğunu hissetmiştin? Hani sadece cinsellik değil anlaşılma hissi… Oradan devam edelim olur mu? 💬🫂✨