Ben aşık mı oldum?

insan âşık olduğunu çoğu zaman bir anda değil yavaş yavaş anlar çünkü aşk yüksek sesle gelen bir duygu değil insanın içini sessizce ele geçiren bir hâlidir, aşk sevdiğin insan yokken bile onunla dolu olmandır, yanında olmadığında bile zihninin ona dönmesidir, kalabalıkta bile onu düşünürken yalnız hissetmemektir, âşık olduğunda o kişi seni sadece mutlu etmez aynı zamanda seni sana daha çok yaklaştırır, kendini daha açık, daha savunmasız ama aynı zamanda daha canlı hissedersin, kalbin onun adını duyduğunda hızlanır ama asıl belirti heyecan değil derinliktir, onunla konuşmadığında eksiklik hissedersin ama bu eksiklik panik değil özlem gibidir, âşık olduğunda onu değiştirmek istemezsin, olduğu hâliyle kabul edersin, kusurlarını görürsün ama onlara takılı kalmazsın, onun mutluluğu senin için kendi mutluluğun kadar önemli olur, başına iyi bir şey geldiğinde ilk ona anlatmak istersin, kötü bir şey olduğunda da yine ilk onun sesi iyi gelir, aşk sahiplenmek değildir ama bağlanmaktır, kontrol etmek değildir ama önemsemektir, aşk geçici bir heves değil süreklilik hissidir, bir gün var bir gün yok olmaz, insanı huzursuz eden değil içten içe sakinleştiren bir duygudur, gerçek aşk insanın kalbinde güven yaratır, “acaba”lardan çok “iyi ki”lerle doludur, sevmek hoşlanmakla karıştırılır ama aşk daha derindir çünkü sadece bedeni ya da ilgiyi değil ruhu da kapsar, onunla susabilmek, yan yana hiçbir şey yapmadan da iyi hissetmek, sessizlikte bile bağ kurabilmek aşkın en net işaretlerindendir, aşk insanı küçültmez, kendinden vazgeçirmez, aksine insanı büyütür, kalbini yumuşatır ve hayata karşı daha açık hâle getirir, işte insan âşık olduğunu böyle anlar ve aşk tam olarak budur.